REVIEW | Une Femme | Huis Marseille | **

REVIEWS 21 maart 2016

De Kunstmeisjes nemen je mee in de Amsterdamse kunstscene: welke tentoonstelling is een bezoekje waard (of juist niet), en waarom? Elke twee weken bespreken we iets nieuws, van historische schilderijen tot hedendaagse installaties. Vandaag: ‘Une Femme’ in Huis Marseille.

Jeroen Robert Kramer is een voormalig fotojournalist in het Midden-Oosten, woonachtig in Beiroet. Sinds 2008 is hij “een meer poëtische weg ingeslagen”, aldus de introductietekst waarmee Une Femme opent. Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: zonder de tekst in de eerste zaal van Huis Marseille te lezen, mis je het hele concept achter de tentoonstelling. Deze is gebaseerd op een fictief boek dat niet bestaat: het verhaal van een fotograaf die een bijzondere vriendschap onderhoudt met een oudere Libanese man, Monsieur Khiar, wat uitloopt op een obsessie. Mirjam:De bedoeling is dat je aan alles gaat twijfelen: is de fotograaf in het boek Jeroen Robert Kramer zelf? Is het fictief, of toch niet helemaal?’ We staan in een ruimte met onder andere drie televisieschermen, waar videobeeld van feesten in Beiroet te zien zijn. Emma: ‘Ik vind het vooralsnog maar ingewikkeld.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De volgende ruimte lijkt wederom een installatie. Er staat een oude plastic stoel voor een grote foto. Emma: ‘Is het de bedoeling dat ik ga zitten, of mag dat juist niet?’ Nathalie: ‘Dit is net zo’n mindfuck als in het MoMA in New York een tijdje terug. Toen had iemand een handschoen laten vallen en liepen de andere bezoekers er voorzichtig omheen, omdat ze dachten dat het kunst was.’ Even later zien we een foto van een stopcontact boven een daadwerkelijk stopcontact hangen. Emma: ‘Dit is een grapje?’ Nathalie: ‘Nee, toch? Overal in de zaal zijn stopcontacten.’ Mirjam: ‘Ik denk dat we te veel nadenken.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het duurt even, maar we krijgen langzaamaan de smaak te pakken. Zodra we niet meer het verband tussen alles willen begrijpen, zien we hoe interessant sommige werken zijn. Zo is De Stijlkamer – een zaal in klassieke stijl met felrode muren en gouden accenten – “behangen” met uitvergrote foto’s van schappen in een supermarkt. Nathalie: ‘In deze kamer verwacht je iets anders. In historische panden hangen in zulke kamers vaak portretten van de voormalige bewoners; kunst in zijn oorspronkelijke context. Ik ben daar echt fan van.’ Emma: ‘Dit is het tegenovergestelde en dat contrast is cool. Een mooie ruimte vol met beeld van dingen die je normaal gesproken niet zou willen tentoonstellen, zoals keukenrollen en wc-papier.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Een ander hoogtepunt van de tentoonstelling is een zaal met een grote kubus in het midden. Nathalie: ‘Dit doet me denken aan het werk van Richard Serra in Dia: Beacon. Als die link er daadwerkelijk is, betekent het dat we ergens naar binnen kunnen.’ Inderdaad, aan de achterkant zien we een opening: een kamertje stampvol met vierkante foto’s van alledaagse objecten, perfect geordend. Nathalie: ‘Mijn OCD gaat hier heel lekker op.’ Emma: ‘Dit past wel echt in de huidige trend van “de kunstenaar als antropoloog/archivaris”.’ Mirjam: ‘Klopt, en om die reden ben ik niet echt verrast. Je ziet tegenwoordig vaak foto’s van objecten die uit hun context zijn gehaald. Maar de presentatie hier geeft er wel een mooie twist aan.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Une Femme heeft een interessant uitgangspunt: je stapt eigenlijk in een fictief boek. We zien een enorm veelzijdige verzameling van media, zoals foto’s, video, en een ruimte met alleen geluid. Mirjam: ‘Doordat de werken in de tentoonstelling soms zo verschillend zijn, krijg ik wel het gevoel alsof ik kijk naar werk van iemand die na zijn carrière als fotojournalist dacht, “Laat ik kijken wat er verder te doen is”, en toen letterlijk allerlei mogelijke artistieke stijlen ging uitproberen.’ Emma: ‘Er is ook niet echt samenhang tussen de verschillende zalen. Dat is waarschijnlijk de bedoeling, maar it’s scrambling my brain.’ Nathalie: ‘Wat ik wel leuk vind, is dat je actief deelneemt aan de tentoonstelling. Je moet alle beelden zelf koppelen aan het verhaal, dus iedereen kan wat hij/zij ziet op een andere manier interpreteren.’ Mirjam: ‘Hebben jullie trouwens enig idee waarom de tentoonstelling Une Femme heet?’ Emma: ‘Hm, nee.’ Nathalie: ‘Volgens mij begrijpen we het nog steeds niet helemaal.’


De tentoonstelling ‘Une Femme’ is nog tot en met 5 juni 2016 te zien in Huis Marseille,  Amsterdam. Meer informatie: http://www.huismarseille.nl/tentoonstelling/jeroen-robert-kramer/

Advertenties