GO | NO GO #37: ‘Niet zien … maar kijken’

GO | NO GO 2 februari 2017

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen in Amsterdam. Deze keer: drie solotentoonstellingen van Richard Tuttle, Kasper Bosmans en Evelyn Taocheng Wang in De Hallen Haarlem.

Voor deze drie-in-één-expositie heeft Museum De Hallen Haarlem drie hedendaagse kunstenaars uitgenodigd om nieuw werk te maken dat geïnspireerd is op de (Haarlemse) geschiedenis en de collecties van het Frans Hals Museum | De Hallen Haarlem. Eén opdracht, drie heel verschillende tentoonstellingen. Je kunt de expo’s van Tuttle, Bosmans en Wang heel makkelijk los van elkaar bekijken, of in één keer door alledrie wandelen.

Wij besluiten te starten bij de Amerikaan Richard Tuttle op de begane grond. Hij heeft voor zijn expo besloten om zich af te zetten tegen de (letterlijk) rijke geschiedenis van Haarlem, waar in de zeventiende eeuw een grote handel in zijde en zilver plaatsvond. In plaats van luxe materialen, heeft Tuttle voor zijn sculpturen alleen simpele materialen als textiel en karton gebruikt. Het gaat bij hem niet om rijkdom, maar om gevoel. En dat kun je volgens hem met elk materiaal uitdrukken.

004-de-hallen-01-2017-ph-gj-vanrooij-kopie-2
Installatiefoto: De Hallen, door G.J. van Rooij, via De Hallen, Haarlem. 

Een heel andere invalshoek voor een tentoonstelling zien we terug bij de jonge Belgische kunstenaar Kasper Bosmans. Hij laat zich inspireren door symbolen, objecten en anekdotes uit de mythologie en folklore en heeft zich voor deze expositie gestort op de symboliek van de kraanvogel en de ibis. Deze vogels werden vroeger als heilig of adellijk beschouwd. Bosmans heeft deze vogels echter op een heel andere manier laten zien; van de veren heeft hij ‘vliegjes’ geknoopt, een soort lokaas dat vissers gebruiken. Hij lijkt hiermee te willen zeggen dat oude lokale tradities en symbolen (helaas) vergeten worden, vooral in tijden van globalisering en technologie.

Tot slot vind je op zolder de werken van de Chinese kunstenares Evelyn Taocheng Wang. In haar videowerk The Interview legt ze het idee van klassieke schoonheid (iets wat je in de collectie van het Frans Hals Museum vaak tegenkomt) onder de loep. De video is een remake van een echt interview dat Wang gaf voor de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs (die ze in 2016 won). Ze vond dat dit interview erg beperkt was, dus maakte ze deze remake om wél alle tijd te nemen voor haar oorspronkelijke verhaal en diep in te gaan op verschillende onderwerpen. Het originele interview en de remake worden naast elkaar getoond.

1-etw_the_interview
Beeld: Evelyn Taocheng Wang,
The Interview, 2016, HD video met geluid en kleur. Courtesy Galerie Fons Welters

+ | We zijn vooral gecharmeerd van de tentoonstelling van Wang. Om te beginnen doordat er in haar videowerk heel de tijd een afgetrainde man in een piepklein onderbroekje te zien is (Dries Roelvink zou jaloers zijn). Hij loopt naast Wang, of door het beeld, maar zegt niks en er wordt ook niks over hem gezegd. Wij vragen ons af wat dit voor ongemakkelijke situatie is (en hoe hij aan zijn sixpack komt). Gelukkig vraagt de presentator wat de aanwezigheid van deze man te betekenen heeft, waarop Wang antwoordt dat hij de realiteit is en ze hem heeft meegenomen om het interview meer ‘echt’ te maken. Gaat dat om een realistisch lichaam? (If so, dan moeten de mannen om ons heen echt vaker naar de sportschool). Of dat we alleen “perfecte” lichamen als echt en acceptabel beschouwen en we hypergefocust zijn op het oppervlakkige? En speaking of ‘echt’, welk interview is nu meer echt: het originele interview, of Wangs remake? Het zijn interessante vragen, waar je nog lang over blijft nadenken.

± | De tentoonstellingen van Tuttle en Bosmans zijn een stuk conceptueler. Als je al gauw bij hedendaagse kunst denkt, ‘Dat kan mijn kleine broertje ook’, dan is dit waarschijnlijk niets voor jou. Sommige werken uit de tentoonstelling zijn – zelf als je dat nooit denkt – lastig te begrijpen en lastig te waarderen. Zoals het werk van Tuttle, waarbij op de wandtekst staat dat het werk zich moeilijk laat beschrijven en dat de bezoeker het werk het best kunt bekijken zonder al te veel informatie. We lezen dat de bezoeker dat doet door ‘niet zien … maar kijken’. Dat klinkt veelbelovend. In de praktijk blijkt het lastiger: we zien een stalen frame met een lap er overheen. En een discobal. En nog wat lappen. We kijken en kijken, maar kunnen hier niet meer van maken dan dat. In de tentoonstelling van Kasper Bosmans is de connectie tussen zijn vogels en de collectie van het Frans Hals Museum ook vrij dunnetjes. Hij laat zich inspireren door mythologische verhalen en folklore, en dat deed men in de zeventiende eeuw ook (wat je in de collectie kunt zien), maar is dat genoeg? Wij zien het nog steeds niet helemaal.  

+ | BONUS! Als je echt on a roll bent, is er nog een extra zaal waar een werk van Gabriel Lester te zien is: How to Act. Deze kunstenaar is geen onderdeel van de driedelige tentoonstelling, maar eigenlijk vonden we dit werk het leukst. Dit is namelijk is iets wat je niet elke dag ziet: dit is een film zonder film. Op een lege muur wordt aan de hand van wisselend licht en filmische muziek het idee van een film, of van scènes geschetst. Verder zie je niks en gaat het om je verbeelding. Het is even wennen, maar doordat het zo gek is, is het een hele toffe ervaring. Give it a try!   

Hoe lang doe je er over? | 30 – 60 minuten, afhankelijk van hoe lang je stil wilt staan bij alle werken.

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy pro

Meer weten? | Download hier de tentoonstellingsgids en lees je alvast in over de expositie! Zo kun je tijdens je bezoek “alleen maar kijken”, zoals het museum zelf aanraadt.


De tentoonstellingen van Richard Tuttle, Kasper Bosmans en Evelyn Taocheng Wang in De Hallen Haarlem zijn nog t/m 7 mei 2017 te zien: http://www.dehallen.nl/nl/tentoonstellingen/ 

 

 

Advertenties