GO | NO GO #58: How to disappear in Seth Price’s exhibition

GO | NO GO 20 april 2017

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. We waren weer in het Stedelijk te vinden, bij de eerste overzichtstentoonstelling van de Amerikaanse kunstenaar Seth Price, ‘Social Synthetic’.

Wij zijn kunstmeisjes. En we schrijven over kunst omdat we JOU willen aansporen om tentoonstellingen te bezoeken, in de hoop dat jij er net zo blij van wordt als wij. De ene tentoonstelling is de ander niet, daarom geven we labels: goed te doen voor groot en klein, of vergt het iets meer voorkennis? Of moet je écht crazy pro zijn om hier iets mee aan te kunnen? Het overkomt ons niet vaak, maar Seth Price – Social Synthetic is er zo eentje in die laatste categorie.

Het oeuvre van Seth Price valt niet onder één noemer te vangen. Hij heeft publicaties en essays geschreven die onder kunstenaars, vormgevers en denkers direct tot cultstatus zijn verheven, zoals Dispersion (2002), How to Disappear in America (2008) en Fuck Seth Price (2015). Hij heeft kleding ontworpen, maakt installaties, sculpturen, video’s en 16-mm film, foto’s, tekeningen, schilderijen, textieldesigns, webdesigns, muziek, videoclips, geluid en poëzie. Als je hem op iets vast probeert te pinnen, is hij in zijn volgende werk weer nieuwe terreinen aan het ontdekken, waarbij hij steeds vanuit nieuwe invalshoeken reflecteert op wat ons hedendaagse bestaan definieert: de impact van technologische vooruitgang en de digitale cultuur die ons leven momenteel vormgeeft. Dit leidt tot enkele slimme observaties, maar ook tot flinterdunne concepten die in de zaalteksten zo mogelijk nog “intellectueler” worden gemaakt.


Links: Seth Price, Vintage Bomber (2005). Rechts: Zaalopname Seth Price – Social Synthetic. Foto: Gert Jan van Rooij. Beide beelden via Stedelijk Museum Amsterdam.

– | Eén van de eerste elementen die je in de tentoonstelling tegenkomt zijn afgegoten, vacuümgevormde mallen van bomberjacks. Het bomberjack werd oorspronkelijk ontworpen voor luchtmachtpiloten in de Eerste Wereldoorlog en was bedoeld als functioneel kledingstuk, dat echter in de loop van de 20ste eeuw werd opgepikt door motorrijders, punkers en hiphoppers. Inmiddels is het een weinig origineel icoon van de massa-geproduceerde mode, zo laat het Stedelijk ons weten (dit trek je dus niet aan als je naar deze tentoonstelling gaat, wees gewaarschuwd). Op zich interessant om bij de culturele transformatie van zo’n kledingstuk stil te staan, maar wat zegt zo’n gouden mal van een verfrommelde bomberjack daar verder over? Het zou flauw zijn van ons om ineens van ieder kunstwerk een zware, diepgaande betekenis te verwachten, maar we stuiten op meer van deze ietwat loze duidingen. Niet alleen die kekke jasjes komen we meerdere malen tegen, ook plastic platen met een enkele afgegoten tiet of een vuist komen we steeds weer tegen, of afgegoten stukken touw (ook wel Knot Paintings genoemd, door Price ook wel ironisch genoeg tot not-paintings omgedoopt). Esthetisch? Best wel hoor. Maar juist door de eindeloze herhaling wordt het ook een beetje flauw. Dat deze beelden in de zaalteksten ‘gelaagd’ worden genoemd en als ‘reallife fotoshoppen’ worden beschreven – wij snapten ‘m niet.

± | We komen meerdere werken tegen waarin Price zich bezig heeft gehouden met de barbaarse kant van onze internetcultuur, waarin executievideo’s, martelingen, moord en brand rondcirculeren die we gek genoeg massaal opzoeken. Een curved flatscreen tv ligt plat op de grond en toont de aanslag in 1981 op de Amerikaanse president Ronald Reagan die hij ternauwernood overleefde. Het schokkende beeld van de verschrikte cameraman heeft hij rondom geblurd, waardoor de gebeurtenis meer weg heeft van een onstuimige nachtmerrie dan van een nieuwsverslag. De chaos en angst van het moment wordt versterkt door het effect van het beeld, dat ons als een draaikolk lijkt op te slurpen terwijl we er boven hangen, kijkend naar het scherm op de vloer. Anderzijds worden de beelden daardoor juist ook nog sensationeler; is dat niet precies wat onze honger naar dit soort beelden tot de nogal zwartgallige guilty pleasure van onze tijd maakt? Maar juist in het geval van deze poging tot moord bestond het internet nog niet. Een ander werk genaamd Digital Video Effects: “Holes”  toont gruwelijke beelden van onder andere onthoofdingen, die op een soundtrack van een helium-achtige vervorming van Price’ eigen stem zichtbaar worden en weer verdwijnen in duizenden gaatjes, die nog het meest weg hebben van de enthousiaste klikken met onze muizen. De visualisering is veelzeggend over de populariteit van afgrijselijke beelden op het internet, maar wordt dan juist getoond op een oud bakbeest van een tv die nog in het piepschuim in een kartonnen doos zit – alsof iemand dat nog gebruikt? Deze ogenschijnlijke dwarsverbanden tussen de technologische vooruitgang van onze devices, tv-beelden en internetcultuur zijn op zijn minst onlogisch, dan wel verwarrend te noemen.


Still van Digital Video Effect: “Holes” (2003). Via Sethpriceimages.com.

± | Wat Seth Price wil zeggen werd ons dus niet altijd duidelijk. Hij staat erom bekend dat hij graag zijn eigen werk van context voorziet via lezingperformances, zelfgeschreven catalogusteksten en persberichten, waardoor we niet zeker weten in hoeverre we het ‘t Stedelijk kwalijk kunnen nemen dat we van de zaalteksten niet veel wijzer werden. De uitleg die hij aan zijn eigen werk biedt is vaak een verlengstuk van het werk, die het geheel vaak gecompliceerder maakt in plaats van verhelderend. Een beetje erg highbrow dus. Duiden is voor mietjes, en dat voelden wij ons in deze tentoonstelling. Door kunstenaars wordt Seth Price echter op handen gedragen; voor het grote publiek (inclusief wijzelf) is hij nog onbekend. Dus ontdek een meester of voel je verloren in deze grote overzichtstentoonstelling – maar don’t come crying to us, want wij hebben je gewaarschuwd.

Hoe lang doe je er over? | Je kunt hier wel drie kwartier voor uittrekken – veel langer of veel korter, hangt af van je energiepeil en goede moed.

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy pro

Meer weten | Denk je nu, fuck it, ik laat me niet zomaar van de wijs brengen? Ga dan vooral op 3 september naar het theoretische event Seth Price: Art and the Internet in the Twenty-First Century in het Stedelijk. Meer info volgt binnenkort op de website van het museum. Wij zullen in ieder geval ons best doen om erbij te zijn! Een mens is tenslotte nooit uitgeleerd…


‘Seth Price – Social Synthetic’ is nog tot en met 3 september 2017 te zien in het Stedelijk: http://www.stedelijk.nl/tentoonstellingen/seth-price-social-synthetic

Advertenties