Marc Manders - Museum Voorlinden

GO | NO GO #94: De perfecte expo voor je quarterlife crisis

GO | NO GO 30 januari 2018

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Deze week zijn we in Museum Voorlinden voor de expositie ‘Stage of Being’.

Dikke kans dat je – net als wij – elke week weer een nieuwe dimensie in je quarterlife crisis ontdekt. Je besluit dat je veel beter moet netwerken en je LinkedIn bij moet houden, vijf minuten later ga je op digitale detox, weer een half uur later zit je gestrest een hamburger te eten terwijl je online een afspraak bij de personal trainer boekt. Met het risico dat we als oude omaatjes gaan klinken – alles gaat tegenwoordig steeds sneller en we proberen allemaal een balans te vinden tussen Fear Of Missing Out en Fear Of Going Out. Deze existentiële vragen en ons overactieve zelfbewustzijn is precies waar de expositie ‘Stage of Being’ in Museum Voorlinden over gaat.

‘Stage of Being’ is de volgende tentoonstelling in een reeks presentaties met kunstwerken uit de betoverende collectie van Museum Voorlinden. Elke zoveel maanden wordt een andere selectie gemaakt op basis van een thema. De moderne en hedendaagse kunstenaars in deze expositie – het zijn er tientallen – staan stil bij de emoties van de mens: eenzaamheid, identiteit, het zoeken naar rust en balans. Om maar even te namedroppen, enkele van deze kunstenaars zijn Rineke Dijkstra, Louise Bourgeois, Tracey Emin, Ai Weiwei en Jan Sluijters. Niet alleen zijn de grote namen talrijk, we worden ook getrakteerd op alle media binnen de beeldende kunsten – van schilderijen tot installaties en van sculpturen tot video’s. Hubba hubba, wij staan te trappelen!

Esther Tielemans - Anthony Gormley - Museum Voorlinden
Links: Esther Tielemans, ‘
YOU’, 2014 Rechts: Antony Gormley, Mass, 2006. Beide: foto: Antoine van Kaam, Collectie Museum Voorlinden & afbeeldingen via Museum Voorlinden. 

+ | Wanneer we door de zalen lopen, zien we kunstwerk na kunstwerk dat ons het gevoel geeft dat wij mensen altijd een klein beetje (of iets meer) in de knoop zitten, samen of alleen, en zoeken naar gezonde en gelukkig makende relaties, met anderen en met onszelf. Het is herkenbaar, soms pijnlijk en soms geruststellend – kunst als therapie, als het ware. Confronterend is bijvoorbeeld het werk van Antony Gormley, Mass uit 2006. Als je van een afstand naar het web van stalen draden kijkt, zie je heel duidelijk een menselijk vorm in de draden. Hoe dichterbij je komt, des te meer “verdwijnt” de mens in zijn omgeving… Ook het werk van Esther Tielemans grijpt terug op het thema van identiteit. Haar kunstwerk heet YOU, maar de hoogglans gelakte zwarte platen vormen samen de letter ‘i’. Als je recht voor het werk gaat staan, zie je je eigen reflectie – je ontkomt op geen enkele wijze aan jezelf in het werk van Tielemans.

+ | Wat ons verder in het oog (en hart) springt: naast werken met de thema’s identiteit en eenzaamheid, zijn er in elke zaal wel een paar kunstwerken die één en al lichamelijkheid laten zien. Als deze tentoonstelling ons iets vertelt over de tijdsgeest, dan is bij deze bepaald dat we niet alleen erg “in ons hoofd zitten”, maar ook een obsessie met ons lijf hebben. We zien bijvoorbeeld het kunstwerk van Henrique Oliveira, Condensation uit 2012-2015, een rij matrassen zien waarvan de binnenkant helemaal uitgekauwd lijkt te zijn. De textuur van de matrassen doen ons op een perverse manier denken aan filmpjes van liposuctie die je in sensationele SBS6-programma’s ziet (geef maar toe, jij hebt er ook wel eens langs gezapt). Daarnaast zien we ook een pure en directe verbeelding van de menselijke natuur in de portretten van Rineke Dijkstra. We zien drie vrouwen die net zijn bevallen van een kind; hun lichamen ogen ijzersterk en kwetsbaar tegelijkertijd, een van de vrouwen draagt nog een enorm maandverband, bij een ander zien we een stroompje bloed langs haar been lopen. Deze “lichamelijke” werken zorgen ervoor dat we ons een beetje ongemakkelijk voelen, op een goede manier – een beetje vreemd, maar wel lekker dus.

Rineke Dijkstra - Museum Voorlinden
Rineke Dijkstra, Julie (Den Haag) | Saskia (Harderwijk) | Tecla (Amsterdam), 1994.

+ | Nog even in de categorie huishoudelijke mededelingen en praktische aangelegenheden: in de zalen hangen er geen lappen tekst, het is de bedoeling dat je KIJKT. Of je de kunst mooi vindt, lelijk vindt, of gewoonweg niet begrijpt: jij bent de baas, er wordt jou geen interpretatie of inhoudelijke informatie opgedrongen. Mocht je toch graag meer willen weten over de (achterliggende betekenis van) een kunstwerk,  pak je gewoon het tentoonstellingsboekje erbij dat uitgedeeld wordt bij binnenkomst. Hier lees je in heldere en korte stukjes meer over de individuele stukken. Ook handig als je thuis nog een keer je favorieten wilt opzoeken!

Hoe lang doe je er over? | In 30 – 60 minuten heb je deze expositie wel gezien, maar onze tip is om er een dagje van te maken! Wat er verder nog te doen is in Museum Voorlinden, lees je hieronder bij ‘meer weten’.

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy pro

Meer weten | Niet ‘meer weten’, maar ‘meer zien’! In Museum Voorlinden is er namelijk altijd veel meer te bekijken. Zo is de expositie van Michael Johansson nog t/m 11 februari te bewonderen – wat een heerlijke neuroot is het toch. En vanaf 20 januari is er nog een tentoonstelling bij gekomen, met werken van de veelgeprezen hedendaagse beeldhouwer Michael Puryear. Drie voor de prijs van één dus, en dan tellen we de toffe vaste collectie niet eens mee.


De tentoonstelling ‘Stage of Being’ in Museum Voorlinden is nog t/m eind mei 2018 te zien (exacte datum nog niet bekend). Meer informatie: http://www.voorlinden.nl/tentoonstelling/stage-of-being/

Cover: Mark Manders – Landscape with Male Figure (2017). Foto: Antoine van Kaam, via Museum Voorlinden.

Advertenties