DE KUNSTMEISJES ZOMERSPECIAL 2019

SPECIALS 19 juni 2019

Ah, de zomer is er! Vanaf exact 21 juni trekken wij er weer dagelijks op uit in onze badpakken, in de ene hand een picknickkleed en in de andere zo’n handige handtas met een geheim compartiment voor een fles rosé. Onze bestemming de komende maanden: musea! Wij laten ons in onze onverzadigbare kunstbehoefte immers niet tegenhouden door tien perfecte zonuren per dag. Als je het ons vraagt, gaat er namelijk niets boven de heerlijk koele tentoonstellingszalen waar je in alle rust nieuwe kunstverhalen kunt verzamelen. Heb je meteen de ideale borrelpraat paraat voor op het terras ― na sluitingstijd van het museum dan. Wij beloven: je zult je gezelschap niet vervelen, want er is deze zomer immers een hoop moois te zien. In deze Kunstmeisjes Zomerspecial hebben wij vijf heel verschillende exposities op een rijtje gezet, waar wij ― en hopelijk straks ook jij ― graag een roadtrip door het land voor maken.


1. Guido van der Werve, Nummer negen, The day I didn't turn with the world, 2007 kopie.jpg
Guido van der Werve, ‘Nummer negen,The day I didn’t turn with the world’, 2007, Courtesy the artist and GRIMM, Amsterdam | New York, via Kunsthal KADE.

Videoland | Kunsthal KAdE

Als je een expositie Videoland noemt, zitten wij al in de auto met onze koffie to go ― geen tijd te verliezen. In Kunsthal KAdE kun je nu cultureel verantwoord bingewatchen, want voor de zomertentoonstelling heeft het Amersfoortse museum elf video-kunstwerken bijeengebracht. Netflix & chill, anyone? De videowerken worden niet getoond in combinatie met schilderijen, foto’s of andere installaties ― er zijn enkel video’s te zien. Dat vinden wij een ballsy move, want aan videokunst kleeft nog een beetje het stigma dat het soms wat vaag, conceptueel of ingewikkeld kan zijn; wie een romkom verwacht, komt sowieso bedrogen uit. Wij dromen echter graag elf keer achter elkaar weg bij de bewegende beelden.

Voor de tentoonstelling zijn niet de minste makers bijeengebracht. Neem bijvoorbeeld de Brit Isaac Julien, die geroemd is om zijn poëtische documentaire Looking for Langston (1989) over een groep zwarte kunstenaars in Harlem, waarin thema’s als homoseksualiteit, black heritage en politiek centraal staan. In de Kunsthal zie je zijn recentere (maar ook dromerige) installatie Western Union: Small Boats (The Leopard) (2007) over individuele reizen en de effecten van traumatische ervaringen op zowel mensen als gebouwen. Enkele andere namen in de tentoonstelling die een belletje kunnen doen rinkelen: Marijke van Warmerdam, Hans op de Beeck en Guido van der Werve.

De tentoonstelling ‘Videoland 10 jaar Kunsthal KAdE’ is van 25 mei t/m 1 september te zien in Kunsthal KAdE. Meer informatie: https://www.kunsthalkade.nl/nl/tentoonstellingen/videoland-eeuwigh-gaat-voor-oogenblick-2013-tien-jaar-kunsthal-kade


lr-neo-matloga-foto-ruben-van-vliet-15_origZaaloverzicht, Neo Matloga – Neo to love’, Fries Museum, via: http://www.neomatloga.com

Neo Matloga | Fries Museum

Hij is piepjong en nu al one to watch: de van afkomst Zuid-Afrikaanse Neo Matloga (geboren in 1993). De kunstenaar maakt grote grijze werken, maar zijn werken zijn allesbehalve grauw en saai. Je zou ze zelfs ‘gemoedelijk’ kunnen noemen. Ze tonen huiselijke scènes uit het gezinsleven, vaak herinneringen uit zijn eigen jeugd in Mamaila. Maar zijn olieverfschilderijen laten ook zijn helden — schrijvers, jazzmuzikanten en intellectuelen uit de jaren veertig en vijftig — zien zoals Matloga ze zich thuis voorstelde; echt en intiem.

Matloga maakt deel uit van de zogenoemde born-free generatie, Zuid-Afrikaanse jongeren die Apartheid niet hebben meegemaakt. Maar het Apartheid-verleden leeft nog in veel aspecten voort, zo ook in het werk van de jonge kunstenaar. Zo laat hij ons nadenken over begrippen als ‘normaal’ en ‘exotisch’ en de vraag over wiens ‘tradities’ we het hebben als we dingen ‘traditioneel’ noemen. Hoewel dit zijn eerste grote solotentoonstelling in een museum is, heeft Matloga als jong talent zijn sporen al verdiend: hij won in 2018 de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst en werd dit jaar genomineerd voor de Volkskrant Beeldende Kunstprijs.

De tentoonstelling ‘Neo Matloga – Neo to love’ is van 20 april t/m 18 augustus te zien in het Fries Museum. Meer informatie: https://www.friesmuseum.nl/te-zien-en-te-doen/tentoonstellingen/neo-matloga/


Euan Uglow, Curled Nude on a Stool, 1982-1983, Hull City Museum and Art Gallery, courtesy Estate of Euan Uglow.jpg
Euan Uglow, ‘Curled Nude on a Stool’, 1982-1983, Hull City Museum and Art Gallery, courtesy Estate of Euan Uglow, via Museum MORE

Euan Uglow | Museum MORE

Zijn kunst behoort tot de collecties van designer Paul Smith en wijlen David Bowie, wij kunnen er alleen van dromen trotse eigenaren te zijn. We hebben het over de Britse Euan Uglow (1932-2000). Zijn naam is best een tongbreker ― probeer die maar eens na drie wijntjes uit te spreken ―, maar zijn schilderijen zijn prachtig in hun schijnbaar simpele realisme. Hij schilderde landschappen, stilleven en portretten, maar het meest geprezen is hij om zijn naakten, die hij tegelijkertijd vreemd afstandelijk als ongelooflijk intiem wist te maken. Het verhaal gaat dat Uglow wel extreem traag werkte: zo kon hij er 45 minuten over doen om een model in de juiste houding te zetten, die vervolgens soms zelfs maandenlang moest poseren voor een doek. Zijn oeuvre is dan ook niet groot: hij schilderde gemiddeld niet meer dan vier kunstwerken per jaar.

Uglow refereerde heel bewust aan zijn beroemde voorgangers in de kunstgeschiedenis. Zo kunnen we bijvoorbeeld de monochrome, vlakke achtergronden zien als een hommage aan de zestiende-eeuwse schilder Hans Holbein de Jonge. Uglow wordt ook vaak vergeleken met zijn tijdgenoten Lucian Freud en Francis Bacon, twee kunstenaars die op hypnotiserende wijze de verschillende facetten van menselijkheid wisten te vatten. Uglow hield zichzelf wat meer low-profile en heeft dus ook niet de sterrenstatus van de twee andere heren bereikt. Aan zijn kunst lag het echter zeker niet ― die is wonderschoon.

De tentoonstelling ‘Euan Uglow Painting Perception’ is van 26 mei t/m 1 september te zien in Museum MORE. Meer informatie: https://www.museummore.nl/agenda/euan-uglow/


Favretto_1.jpg
Giacomo Favretto, ‘Een ontmoeting (detail)’, 1880 © Collezione Fondazione 
Internazionale Balzan, Badia Polesine, via Drents Museum

Sprezzatura | Drents Museum

Een van onze favoriete reisbestemmingen is zonder twijfel Italië. What’s not to amore? Er is pizza, er is Chianti, er is gelato, en Italiaanse musea bestaan voor 80% uit marmer en 20% uit suppoosten die je met gepassioneerde handbewegingen toeschreeuwen dat je niet te dichtbij de kunst moet staan. Tutto bene, wij zijn erg inschikkelijk wanneer we op vakantie zijn.Terwijl wij nog even online zoeken naar een gemoedelijke bed & breakfast in Venetië, kunnen we echter in eigen land al in de stemming komen. Het Drents Museum toont deze zomer namelijk ruim zeventig kunstwerken uit het land van mozzarella en klassieke beelden.

Wie aan Italiaanse kunst denkt, gaat in gedachten vast gauw naar grote namen als Botticelli, Titiaan, Da Vinci en de arme Michelangelo die zich ongetwijfeld een hernia heeft geschilderd in de Sixtijnse kapel. Het Drents Museum heeft echter op de vooruitspoel-knop gedrukt en ons in de negentiende eeuw gedropt. Deze periode van de Italiaanse kunstgeschiedenis is immers niet zo bekend en het is hoog tijd voor een introductie. We worden voorgesteld aan veertig verschillende kunstenaars waarvan het museum meent dat ze allemaal die enige eigenschap hebben: sprezzatura ― iets met zoveel zwier of speels gemak doen dat de overtuigingskracht er vanaf spat.

De tentoonstelling ‘Sprezzatura ― Vijftig jaar Italiaanse schilderkunst (1860-1910)’ is van 2 juni t/m 3 november in het Drents Museum. Meer informatie: https://drentsmuseum.nl/nl/tentoonstellingen/sprezzatura


Daan Roosegaarde - Presence. Groninger Museum
‘Daan Roosegaarde Presence’, Groninger Museum. 

Daan Roosegaarde | Groninger Museum

Het Groninger Museum geeft de vrije hand aan vrije geest Daan Roosegaarde. Een kunstenaar kunnen we hem niet noemen, want dat wil hij niet. Hij ‘maakt dingen’. Of zoals hij in 2013 bij Zomergasten zei: ‘Ik weet precies wat ik ben, ik weet alleen niet wat voor woord ervoor is.’ Goed, dan niet. Roosegaarde denkt absoluut niet in hokjes en dat zie je terug in zijn futuristische projecten: lichtgevend asfalt, een magnetisch veld dat de smog in Beijing aanpakt, een jurk die transparant wordt naarmate een vrouw meer opgewonden raakt, en natuurlijk de permanente lichtinstallatie op de Afsluitdijk.

In het Groninger Museum bouwt Roosegaarde een lab van 800 vierkante meter, waar je als bezoeker een aantal verschillende ruimtes binnentreedt en je perspectief continu verandert ―  het ene moment voel je je boven alles verheven, dan weer een klein radartje in het geheel. Zo is er een zaal die gevuld lijkt met lichtgevend sterrenstof dat doet denken aan het uitzicht op een grote stad vanaf een vliegveld. Andere zalen ‘scannen’ jou en geven je vervolgens weer in silhouetten en patronen. In deze expositie bepaalt jouw aanwezigheid hoe de ruimtes vorm krijgen. Het doel is om ons bewuster te maken van onze impact op de wereld om ons heen, nog veel verder dan binnen de vier muren van het museum.

De tentoonstelling ‘Daan Roosegaarde Presence’ is van 22 juni t/m 12 januari 2020 te zien in het Groninger Museum. Meer informatie: https://www.groningermuseum.nl/kunst/tentoonstellingen/daan-roosegaarde-presence


Tekst: De Kunstmeisjes

Cover: Marijke van Warmerdam, ‘Weather forecast (still)’, 2000, courtesy Annet Gelink Gallery en Galerie van Gelder, Amsterdam