De Kunstmeisjes — het boek!

SPECIALS 6 augustus 2019

We barsten uit onze voegen van trots: op 22 augustus 2019 ligt ons boek in de winkels:

De Kunstmeisjes.
Vijftig kunstwerken om langer dan twintig seconden
naar te kijken.

Voor wie gelooft dat voorpret de helft van alle pret is: je kunt ‘m vanaf nu pre-orderen bij Uitgeverij Meulenhoff: klik hier om ons boek te bestellen.

De Kunstmeisjes
Foto door Jitske Schols, boekomslag door Weronika Marianna.

Waar gaat ons boek over? Bij onze uitgeverij hebben ze gedurende het afgelopen jaar onze hoofdstukken talloze keren onder ogen gehad, dus wie beter om de eerste introductie te doen:

De Kunstmeisjes – Mirjam Kooiman, Nathalie Maciesza en Renee Schuiten-Kniepstra – schrijven enthousiast en aanstekelijk over oude en moderne kunst – zowel voor de doorgewinterde kunstliefhebber als de beginnende enthousiasteling

Gemiddeld kijken mensen twintig seconden naar een kunstwerk. Maar welke geheimen ontvouwen zich na dat moment? De Kunstmeisjes, drie jonge kunsthistorici, nemen je mee langs hun vijftig favoriete kunstwerken in Nederlandse musea. Van Frans Hals, Breitner en Morandi tot Yayoi Kusama, Louise Bourgeois en Anish Kapoor. Ze duiken onder het oppervlak van de kunstwerken en vertellen de verrassende, ontroerende en grappige verhalen die zich daar verschuilen. Dat kunst niet moeilijk is, en al helemaal niet elitair, laten ze zien aan de hand van oude én moderne kunst.

Laat je verleiden door wat De Kunstmeisjes schrijven. Zij leren je avontuurlijker te kijken naar wat er op een kunstwerk allemaal gebeurt en vertellen er intrigerende anekdotes en leuke weetjes over. Met hun unieke en actuele blik op kunst maken zij het kijken naar een Rembrandt net zo toegankelijk als een avondje Netflixen. Kunst wordt zo niet alleen interessanter en leuker, maar je zult ook eerder tot in je hart en ziel en zelfs je lachspieren geraakt worden.

Sneak peeks van ons boek ontvangen voordat het in de winkels ligt? Houd onze Instagram-pagina goed in de gaten!


 

Advertenties

SPECIAL | UNSEEN | EDITOR’S CHOICE

SPECIALS 17 september 2019

Het is een van onze favoriete uitjes elk jaar: het fotografie-event Unseen Amsterdam dat neerstrijkt in de Westergasfabriek. Of moeten we eerder zeggen: een totale take-over doet. Van 20 tot en met 22 september tonen tientallen internationale galerjes werk van internationale fotografen. De insteek is helder (en awesome): het is een overzicht van wat er nu-nu-nu speelt in de fotografiewereld. Van experimentele materialen tot extravagante modellen, je bent in één keer op de hoogte. Klik hier voor het volledige programma en de openingstijden. 

Wij hebben persoonlijk een aantal namen op het oog; fotografen voor wie wij onze sportschoenen aantrekken om zo snel mogelijk hun werk te kunnen bekijken. Dit zijn de kunstenaars die je volgens ons echt niet mag missen tijdens Unseen Amsterdam 2019: 



Untitled, 2019 © Théo Gosselin & Maud Chalard:Fisheye Gallery (3).jpg
Maud Chalard & Théo Gosselin, ‘Untitled’, 2019 © Théo Gosselin&Maud Chalard / Fisheye Gallery

HANNA DE VOS | Als ik naar dit werk van de Franse kunstenaars Maud Chalard & Théo Gosselin (1989 en 1990) kijk, kan ik op de achtergrond bijna de vage klanken horen van een autoradio die Bruce Springsteen of Johnny Cash afspeelt. Het werk heeft iets typisch Amerikaans en is dan ook ontstaan tijdens een roadtrip die het kunstenaarsduo maakte met hun vrienden, dwars door de VS. In de foto’s die ze schoten, is vooral de zoektocht naar vrijheid belangrijk; de vrijheid om los te breken van het dagelijks bestaan, om poedelnaakt in een helderblauw meer te springen of om bij een verlaten tankstation in the middle of nowhere op een autodak te klimmen. Mijn vliegticket naar the land of the free is bij het zien van hun werk al praktisch geboekt.



Taraco, 2018 © Izumi Miyazaki:Fotogalleri Vasli Souza.jpg
Izumi Miyazaki, ‘
Taraco’, 2018, © Izumi Miyazaki/ Fotogalleri Vasli Souza

CARLIEN LAMMERS| ME AND ME is de titel van de eerste publicatie van de Japanse fotograaf Izumi Miyazaki (1994). De titel kon niet accurater, want ze maakt bijna alleen maar zelfportretten. Surrealistische werken in felle kleuren, die een lach op je gezicht toveren. Want kunst mag ook best luchtig en grappig zijn, graag zelfs. Haar zelfportretten zijn altijd gesitueerd in speelse composities, met de meest uiteenlopende attributen. Zo drijft ze de spot met culturele clichés en plaatst ze zichzelf op een enorme berg van onigiri (een Japanse rijstbal). Of Miyazaki portretteert zichzelf met haar tong in een rijstgerecht met vis, waarbij haar tong overloopt in de vis. Bizar? Jazeker. Maar zeker ook een aanrader voor een goed humeur.


Fused Cotisso, Terracotta, Manta, Ccochinilla Dyed Yarn, Green Pigment, Plum in Gocta, 2019 © Lorenzo Vitturi:Flowers Gallery .jpg
Lorenzo Vitturi, ‘Fused Cotisso, Terracotta, Manta, Ccochinilla Dyed Yarn, Green Pigment, Plum in Gocta’, 2019 © Lorenzo Vitturi/ Flowers Gallery

ANANDA HEGEMAN | Opgestapelde willekeurige vormen, but make it fashion. Het lijkt wel alsof de Italiaanse Lorenzo Vitturi (1980) dit altijd in zijn achterhoofd houdt terwijl hij werkt. Vitturi verdiende zijn brood eerst met het creëren van filmsets, maar combineert tegenwoordig spelenderwijs fotografie, collage en beeldhouw- en schilderkunst door tijdelijke installaties in zijn studio of op locatie te maken en deze dan te fotograferen. Het resultaat: kleurrijke combinaties van verschillende vormen, texturen en materialen. Abstract, maar toch herkenbaar. Zo zie je in dit werk zowel een buitenaards landschap, als een modern stilleven met een enorme baksteen. Either way zijn het beelden die je aandacht vasthouden.



2319-B © Todd Hido:Reflex Amsterdam.jpg
Todd Hido, ‘#2319-b’, ©️ Todd Hido/ Reflex Amsterdam

YAËL SPECK | Mijn oog viel gelijk op dit werk van Amerikaanse fotograaf Todd Hido (1968). Het is net een gepauzeerde filmscène: wat zou eraan vooraf gegaan zijn? En wat gebeurt er hierna? Dit gevoel van suspense maakt dat je je fantasie de vrije loop kunt laten gaan. Hido staat bekend om het fotograferen van huizen verspreid over de gehele VS. Maar het zijn geen vrolijke ansichtkaarten; hij wil de verlatenheid en anonimiteit in de buitenwijken en de wanhoop van de dalende huizenmarkt aankaarten. Zijn fotoserie bundelde hij in 2001 in het boek House Hunting. Een boek vol met fotos als deze waarin vele onvertelde verhalen schuil gaan. Voeg er zelf een dot imagination aan toe en je hebt voorlopig geen Netflix meer nodig.


«MARIA-JESUS, MY COUSINE, YOUNG IMMIGRANT. RECEIVED PORTRAIT FROM FRANCE, 2005”, From the series The Denial I: A Family Portrait,  2018 © Alexia Fiasco:Galerie Number 8.jpg
Alexia Fiasco, ‘MARIA-JESUS, MY COUSIN, YOUNG IMMIGRANT, RECEIVED PORTRAIT FROM FRANCE, 2005,’ ©️ Alexia Fiasco / Galerie Number 8

MIRJAM KOOIMAN| Deze zwart-witfoto lijkt rechtstreeks uit een familiealbum te komen. Het onderschrift vermeld dat het nichtje van de fotograaf op deze foto staat, Maria Jesus, die in 1989 in Frankrijk arriveerde vanwege het overlijden van haar vader. Wie deze foto koopt, wordt echter op het spoor van de waarheid gezet. Op het label van het certificaat van echtheid staat namelijk vermeld: ‘Collage, Linda & The Tower of La Cité Du Clos St Lazare, Seine-Saint-Denis, France, 2018.’ De foto is onderdeel van een dromerige documentaire serie, gebaseerd op de familiegeschiedenis van Alexia Fiasco. Als jonge, zwarte dochter van een immigrant wilde ze er niets weten, gedreven als ze was om te integreren. Haar vader had de Kaapverdische eilanden verlaten toen hij slechts 13 jaar oud was, en zou nooit terugkeren. Wanneer hij komt te overlijden, besluit Fiasco in 2017 dan toch naar zijn geboorteplaats af te reizen, in een zoektocht naar haar roots. In plaats van antwoorden te vinden, keert ze terug met meer vragen dan ooit en foto’s van een familiealbum dat ze nooit heeft gevonden. Maria-Jesus heet dus wellicht eigenlijk Linda (maar is misschien wel degelijk haar nichtje?!), en het gebouw dat zich op de achtergrond halverwege de foto spiegelt geeft een woontoren weer in La Cité du Clos St Lazare, een buitenwijk van Parijs gebrandmerkt door nieuwsberichten over moorden en drugsbendes. Haar foto’s mogen dan ‘bedacht’ zijn, ze reconstrueren wel degelijk een verhaal over identiteit – en dat is een ware puzzel.



 

SPECIAL | Into The Great Wide Open 2019

SPECIALS 26 augustus 2019

Wij zijn enkele van de lucky few die vanaf aankomende donderdag artistiek verantwoord met onze tenen in een wad gaan prikken. Wij gaan namelijk naar Into the Great Wide Open op Vlieland! Op dit festival midden in de natuur vind je alles wat je hartje begeert: er is live-muziek, er is kunst, er is genoeg te eten en te drinken, je kunt naar de film of een wandeling maken. Een mini-vakantie, waarbij je je geen moment hoeft te vervelen, maar het ook helemaal oké is als je een beetje wilt niksen. Ons tempo gaat dus lekker omlaag, waarbij we op ons dooie gemak op verkenningstocht gaan langs de kunstinstallaties die speciaal voor ITGWO zijn gemaakt. 

Het thema voor het kunstprogramma dit jaar is Possible Futures. De kunstenaars reflecteren op onze tijd, de mensheid en de natuur. Er is immers een hoop aan de hand: we zijn non-stop online, we stoten schrikbarende hoeveelheid CO2 uit en onze zeeën en stranden bestaan inmiddels voor een groot deel uit plastic. En dat is slechts het topje van de (smeltende) ijsberg. Hoe kan kunst ons helpen om meer bewust te worden, of ons zelfs inspireren om een verandering in gang te brengen? Wij pakken de boot naar het eiland om dit te ontdekken, en kijken vooral uit naar deze vier kunstinstallaties:

SONY DSC

Claudy Jongstra | ‘Five Pits – Salt, Water, Ash, Walnut, Wool’
What’s not to love about Claudy? Ze is begaan met de wereld, het klimaat, brengt oude verftechnieken weer helemaal terug en ze wordt gevraagd voor de meest te gekke projecten wereldwijd. Tijdens ITGWO kun je helemaal in haar wonderlijke wollen wereld duiken: ze laat je kennismaken met lokale materialen, zoals planten en zout zeewater, die zij gebruikt om kunst te maken. Dat is een terugkerend element in haar werk: producten uit de natuur en het liefst van dichtbij huis, die ze doorgaans zelf verbouwd op haar boerderij in Friesland. Kunst kijken doe je niet met je handen? Guess again, want hier mag je all in. Verf, spin en was mee – niet alleen heel ontspannend, maar ook goed voor je karma.

Copy of Daems van Remoortere-1.png

Daems Van Remoortere | ‘Track Tracy’
De eerste paar tellen voelt het als een enorme eer: je krijgt de spotlight op je gericht. Dan gaat -ie weer verder, op zoek naar de volgende ‘ster’. Je wilt er bijna achteraan rennen: kom terug, kies mij! Je hebt er echter geen controle over: de spots worden bestuurd door computers en kiezen zelf wie wordt uitlicht en voor hoe lang. Maar de twee lampen die heen en weer speuren dragen ook een meer duistere boodschap mee: hoeveel privacy hebben we in deze tijden van facial recognition? Wat betekent echte roem nog, wanneer iedereen instafamous kan worden? 

sema-jan-pieter.png

Semâ Bekirović en Jan-Pieter Karper | Sculpturen voor mieren en andere dieren
Op een video-kunstwerk zie je felgekleurde kleine abstracte objecten in het bos. Ze zijn zo klein dat je ze met het blote oog amper zou spotten; de documentaire is geschoten met een micro-camera. Maar de dieren in het bos, mieren en andere kleine kruipertjes, weten ze wel te vinden en bouwen hun leven eromheen. Het is een zoete inval, want de kleine objecten zijn gemaakt van suiker. Mierzoet. Niet alleen is de docu sweet as sugar, je krijgt bij de kunstbalie ook een plattegrond mee waarop staat aangegeven waar je de objecten kunt vinden. Ook wordt er een workshop georganiseerd voor het maken van deze mini-huisjes. 

Tiny-Love-Songs-Pine-Trees-flat-e1565120141498.jpg

Neal White | Tiny Love Songs (All our futures are scalable)
Worden muggen verliefd? En klinken ze dan anders? Misschien fluiten ze net als wij een vrolijk deuntje, of staren ze melancholisch naar een regenachtig landschap, verlangend naar de ander. Kunstenaar Neal White is op zoek gegaan naar de liefdesliederen van de natuur. Elk uur hoor je een groeiend koor van klanken die zijn geïnspireerd op de mug, begeleid door een lichtinstallatie. De stilte die volgt is een meditatief moment: welke gedachten gaan er door je heen? Misschien denk je aan je eigen (verloren) liefde, of waardeer je de wilde natuur – van grote bomen tot de kleinste beestjes  – opeens een stuk meer. In de zevende hemel door het stel zingende muggen, wie had dat gedacht?


Into The Great Wide Open vindt plaats van 28 augustus tot en met 1 september op Vlieland. Wil je het volledige kunstprogramma bekijken, klik dan hier: https://intothegreatwideopen.nl/post-artikel/pamflet-possible-futures.
Voor het complete festivalprogramma, klik hier.

SPECIAL | Pride Amsterdam 2019

SPECIALS 25 juli 2019

De komende week dompelen wij ons onder in alle perspectieven, identiteiten en voorkeuren die onze mensheid rijk is. Dat is namelijk de kern van Pride Amsterdam, die van 27 juli t/m 4 augustus plaatsvindt. Dit betekent natuurlijk een prachtige Canal Parade en veel leuke feestjes, maar wist je dat er ook een Arts & Culture Pride is? Dit is het culturele programma van de Pride, waarbij meer dan zeventig locaties en kunstenaarsinitiatieven evenementen organiseren. Gaan of niet gaan, dat bepaal je zelf. Wij zijn er echter als de kippen bij; in deze special delen wij onze vier favoriete activiteiten met jullie. 

IMG_0274.jpg
Beeld: Remsen Wolff

All American Girls

De Amerikaan Remsen Wolff (1940-1998) fotografeerde in de jaren 90 travestieten en transgenders in Amsterdam en New York. Niet als curiosa of buitenbeentjes, maar met een zichtbare bewondering voor de schoonheid en veelzijdigheid van deze vrouwen. Hij was een autodidact en is nooit naar buiten getreden met zijn werk, wellicht omdat hij zelf worstelde met zijn identiteit en gender. Onlangs is zijn foto-archief met ongeveer 200.000 beelden gevonden. Na een tentoonstelling op het Fotofestival in Naarden, zie je deze week een selectie van deze foto’s in Amsterdam. 

Waar | OSCAM, Bijlmerdreef 1289 Amsterdam

Wanneer | 27 juli t/m 4 augustus | 12:00 – 17:00 uur.

Meer informatie | https://pride.amsterdam/events/oscam-x-all-american-girls/ 



Ferry van der Nat.jpg
Beeld: Ferry van der Nat

Eyes on Robert

Ruim twee decennia na de dood van fotograaf Robert Mapplethorpe (1946-1989) leidt zijn werk nog altijd tot controverse: het is soms zo seksueel expliciet dat je ogen ervan gaan knipperen, maar tegelijkertijd te gestileerd om het porno te noemen. Mapplethorpe beperkte zich echter niet tot naakten en foto’s van de New Yorkse SM-scene, hij maakt ook foto’s van stillevens en portretten van beroemdheden. Zijn legacy is dan ook lang niet verloren: in de expositie ‘Eyes on Robert’ brengen hedendaagse kunstenaars een ode aan de meester. Je ziet hier werk van oa. Dustin Thierry, Vytautas Kumza, Ari Versluis en Daan Couzijn. 

Waar | Melkweg Expo, Lijnbaansgracht 234A Amsterdam

Wanneer | 18 juni t/m 31 juli | 11:00 – 23:00 uur 

Meer informatie | https://pride.amsterdam/events/melkweg-expo-holland-festival-present-eyes-on-robert/ 



Schermafbeelding 2019-07-25 om 09.58.46.png
Links: Jacob de Wit, ‘Jupiter, vermomd als Diana, verleidt de nimf Callisto’, 1727 \ Rechts: Nicolaes Maes, ‘
Cornelis Evertsen, luitenant-admiraal van Zeeland’, 1680

Roze Rondleidingen

Het Rijksmuseum staat dit jaar voornamelijk in het teken van het Rembrandtjaar (en de start van het mega-onderzoek naar De Nachtwacht), maar laten we niet vergeten dat dit museum eeuwen kunstgeschiedenis onder zijn dak heeft. Tijdens Pride Amsterdam organiseert het Rijksmuseum speciale Roze Tours: bekijk de collectie met een nieuwe (roze) bril op. Je wordt meegenomen op een tour door de geschiedenis van homoseksualiteit: van Sodom en Gomorra tot de roze driehoek. Educate yourself met kunst, beter krijg je het niet. 

Waar | Rijksmuseum, Museumstraat 1 Amsterdam

Wanneer | 27 juli t/m 4 augustus | 11:00 uur (Nederlands) en 14:00 uur (Engels).

Meer informatie | https://pride.amsterdam/events/roze-rijks-rondleiding-rijksmuseum/ 


1195727.jpg
Filmstill ‘Paris is burning’, via Dazed

Open Air Cinema 

Een enorm filmscherm, 400 stoelen op een plein, een fles wijn en wat hapjes mee: wij kunnen ons geen leukere date voorstellen, of het nu met je lief, beste maatje of gewoon met jezelf is. Op twee avonden wordt Mercatorplein omgetoverd tot Open Air Cinema, waarbij je wordt getrakteerd op twee films: Happy Birthday, Marsha! (2018) en Paris is Burning (1990). In de fictieve korte film Happy Birthday, Marsha! stellen de hoofdpersonages zich voor hoe het moet zijn geweest in de uren voorafgaand aan de Stonewall-rellen in 1969. De hoofdfilm van de avonden is de klassieker Paris is Burning, de documentaire over de Golden Age of (drag) ball culture in New York, en de Afro-Amerikaanse, Latino, gay en transgender gemeenschappen die hierin een rol speelden. 

Waar | Mercatorplein, Amsterdam

Wanneer | 31 juli en 1 augustus | Aanvang: 21:00 uur. 

Meer informatie | https://pride.amsterdam/events/open-air-cinema-2019/ 



Pride Amsterdam 2019 vindt van 27 juli tot en met 4 augustus in Amsterdam. Bekijk hier het volledige programma per dag:
https://pride.amsterdam/events/ 

Cover: Daan Couzijn, ‘The Touch’



 

DE KUNSTMEISJES ZOMERSPECIAL 2019

SPECIALS 19 juni 2019

Ah, de zomer is er! Vanaf exact 21 juni trekken wij er weer dagelijks op uit in onze badpakken, in de ene hand een picknickkleed en in de andere zo’n handige handtas met een geheim compartiment voor een fles rosé. Onze bestemming de komende maanden: musea! Wij laten ons in onze onverzadigbare kunstbehoefte immers niet tegenhouden door tien perfecte zonuren per dag. Als je het ons vraagt, gaat er namelijk niets boven de heerlijk koele tentoonstellingszalen waar je in alle rust nieuwe kunstverhalen kunt verzamelen. Heb je meteen de ideale borrelpraat paraat voor op het terras ― na sluitingstijd van het museum dan. Wij beloven: je zult je gezelschap niet vervelen, want er is deze zomer immers een hoop moois te zien. In deze Kunstmeisjes Zomerspecial hebben wij vijf heel verschillende exposities op een rijtje gezet, waar wij ― en hopelijk straks ook jij ― graag een roadtrip door het land voor maken.


1. Guido van der Werve, Nummer negen, The day I didn't turn with the world, 2007 kopie.jpg
Guido van der Werve, ‘Nummer negen,The day I didn’t turn with the world’, 2007, Courtesy the artist and GRIMM, Amsterdam | New York, via Kunsthal KADE.

Videoland | Kunsthal KAdE

Als je een expositie Videoland noemt, zitten wij al in de auto met onze koffie to go ― geen tijd te verliezen. In Kunsthal KAdE kun je nu cultureel verantwoord bingewatchen, want voor de zomertentoonstelling heeft het Amersfoortse museum elf video-kunstwerken bijeengebracht. Netflix & chill, anyone? De videowerken worden niet getoond in combinatie met schilderijen, foto’s of andere installaties ― er zijn enkel video’s te zien. Dat vinden wij een ballsy move, want aan videokunst kleeft nog een beetje het stigma dat het soms wat vaag, conceptueel of ingewikkeld kan zijn; wie een romkom verwacht, komt sowieso bedrogen uit. Wij dromen echter graag elf keer achter elkaar weg bij de bewegende beelden.

Voor de tentoonstelling zijn niet de minste makers bijeengebracht. Neem bijvoorbeeld de Brit Isaac Julien, die geroemd is om zijn poëtische documentaire Looking for Langston (1989) over een groep zwarte kunstenaars in Harlem, waarin thema’s als homoseksualiteit, black heritage en politiek centraal staan. In de Kunsthal zie je zijn recentere (maar ook dromerige) installatie Western Union: Small Boats (The Leopard) (2007) over individuele reizen en de effecten van traumatische ervaringen op zowel mensen als gebouwen. Enkele andere namen in de tentoonstelling die een belletje kunnen doen rinkelen: Marijke van Warmerdam, Hans op de Beeck en Guido van der Werve.

De tentoonstelling ‘Videoland 10 jaar Kunsthal KAdE’ is van 25 mei t/m 1 september te zien in Kunsthal KAdE. Meer informatie: https://www.kunsthalkade.nl/nl/tentoonstellingen/videoland-eeuwigh-gaat-voor-oogenblick-2013-tien-jaar-kunsthal-kade


lr-neo-matloga-foto-ruben-van-vliet-15_origZaaloverzicht, Neo Matloga – Neo to love’, Fries Museum, via: http://www.neomatloga.com

Neo Matloga | Fries Museum

Hij is piepjong en nu al one to watch: de van afkomst Zuid-Afrikaanse Neo Matloga (geboren in 1993). De kunstenaar maakt grote grijze werken, maar zijn werken zijn allesbehalve grauw en saai. Je zou ze zelfs ‘gemoedelijk’ kunnen noemen. Ze tonen huiselijke scènes uit het gezinsleven, vaak herinneringen uit zijn eigen jeugd in Mamaila. Maar zijn olieverfschilderijen laten ook zijn helden — schrijvers, jazzmuzikanten en intellectuelen uit de jaren veertig en vijftig — zien zoals Matloga ze zich thuis voorstelde; echt en intiem.

Matloga maakt deel uit van de zogenoemde born-free generatie, Zuid-Afrikaanse jongeren die Apartheid niet hebben meegemaakt. Maar het Apartheid-verleden leeft nog in veel aspecten voort, zo ook in het werk van de jonge kunstenaar. Zo laat hij ons nadenken over begrippen als ‘normaal’ en ‘exotisch’ en de vraag over wiens ‘tradities’ we het hebben als we dingen ‘traditioneel’ noemen. Hoewel dit zijn eerste grote solotentoonstelling in een museum is, heeft Matloga als jong talent zijn sporen al verdiend: hij won in 2018 de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst en werd dit jaar genomineerd voor de Volkskrant Beeldende Kunstprijs.

De tentoonstelling ‘Neo Matloga – Neo to love’ is van 20 april t/m 18 augustus te zien in het Fries Museum. Meer informatie: https://www.friesmuseum.nl/te-zien-en-te-doen/tentoonstellingen/neo-matloga/


Euan Uglow, Curled Nude on a Stool, 1982-1983, Hull City Museum and Art Gallery, courtesy Estate of Euan Uglow.jpg
Euan Uglow, ‘Curled Nude on a Stool’, 1982-1983, Hull City Museum and Art Gallery, courtesy Estate of Euan Uglow, via Museum MORE

Euan Uglow | Museum MORE

Zijn kunst behoort tot de collecties van designer Paul Smith en wijlen David Bowie, wij kunnen er alleen van dromen trotse eigenaren te zijn. We hebben het over de Britse Euan Uglow (1932-2000). Zijn naam is best een tongbreker ― probeer die maar eens na drie wijntjes uit te spreken ―, maar zijn schilderijen zijn prachtig in hun schijnbaar simpele realisme. Hij schilderde landschappen, stilleven en portretten, maar het meest geprezen is hij om zijn naakten, die hij tegelijkertijd vreemd afstandelijk als ongelooflijk intiem wist te maken. Het verhaal gaat dat Uglow wel extreem traag werkte: zo kon hij er 45 minuten over doen om een model in de juiste houding te zetten, die vervolgens soms zelfs maandenlang moest poseren voor een doek. Zijn oeuvre is dan ook niet groot: hij schilderde gemiddeld niet meer dan vier kunstwerken per jaar.

Uglow refereerde heel bewust aan zijn beroemde voorgangers in de kunstgeschiedenis. Zo kunnen we bijvoorbeeld de monochrome, vlakke achtergronden zien als een hommage aan de zestiende-eeuwse schilder Hans Holbein de Jonge. Uglow wordt ook vaak vergeleken met zijn tijdgenoten Lucian Freud en Francis Bacon, twee kunstenaars die op hypnotiserende wijze de verschillende facetten van menselijkheid wisten te vatten. Uglow hield zichzelf wat meer low-profile en heeft dus ook niet de sterrenstatus van de twee andere heren bereikt. Aan zijn kunst lag het echter zeker niet ― die is wonderschoon.

De tentoonstelling ‘Euan Uglow Painting Perception’ is van 26 mei t/m 1 september te zien in Museum MORE. Meer informatie: https://www.museummore.nl/agenda/euan-uglow/


Favretto_1.jpg
Giacomo Favretto, ‘Een ontmoeting (detail)’, 1880 © Collezione Fondazione 
Internazionale Balzan, Badia Polesine, via Drents Museum

Sprezzatura | Drents Museum

Een van onze favoriete reisbestemmingen is zonder twijfel Italië. What’s not to amore? Er is pizza, er is Chianti, er is gelato, en Italiaanse musea bestaan voor 80% uit marmer en 20% uit suppoosten die je met gepassioneerde handbewegingen toeschreeuwen dat je niet te dichtbij de kunst moet staan. Tutto bene, wij zijn erg inschikkelijk wanneer we op vakantie zijn.Terwijl wij nog even online zoeken naar een gemoedelijke bed & breakfast in Venetië, kunnen we echter in eigen land al in de stemming komen. Het Drents Museum toont deze zomer namelijk ruim zeventig kunstwerken uit het land van mozzarella en klassieke beelden.

Wie aan Italiaanse kunst denkt, gaat in gedachten vast gauw naar grote namen als Botticelli, Titiaan, Da Vinci en de arme Michelangelo die zich ongetwijfeld een hernia heeft geschilderd in de Sixtijnse kapel. Het Drents Museum heeft echter op de vooruitspoel-knop gedrukt en ons in de negentiende eeuw gedropt. Deze periode van de Italiaanse kunstgeschiedenis is immers niet zo bekend en het is hoog tijd voor een introductie. We worden voorgesteld aan veertig verschillende kunstenaars waarvan het museum meent dat ze allemaal die enige eigenschap hebben: sprezzatura ― iets met zoveel zwier of speels gemak doen dat de overtuigingskracht er vanaf spat.

De tentoonstelling ‘Sprezzatura ― Vijftig jaar Italiaanse schilderkunst (1860-1910)’ is van 2 juni t/m 3 november in het Drents Museum. Meer informatie: https://drentsmuseum.nl/nl/tentoonstellingen/sprezzatura


Daan Roosegaarde - Presence. Groninger Museum
‘Daan Roosegaarde Presence’, Groninger Museum. 

Daan Roosegaarde | Groninger Museum

Het Groninger Museum geeft de vrije hand aan vrije geest Daan Roosegaarde. Een kunstenaar kunnen we hem niet noemen, want dat wil hij niet. Hij ‘maakt dingen’. Of zoals hij in 2013 bij Zomergasten zei: ‘Ik weet precies wat ik ben, ik weet alleen niet wat voor woord ervoor is.’ Goed, dan niet. Roosegaarde denkt absoluut niet in hokjes en dat zie je terug in zijn futuristische projecten: lichtgevend asfalt, een magnetisch veld dat de smog in Beijing aanpakt, een jurk die transparant wordt naarmate een vrouw meer opgewonden raakt, en natuurlijk de permanente lichtinstallatie op de Afsluitdijk.

In het Groninger Museum bouwt Roosegaarde een lab van 800 vierkante meter, waar je als bezoeker een aantal verschillende ruimtes binnentreedt en je perspectief continu verandert ―  het ene moment voel je je boven alles verheven, dan weer een klein radartje in het geheel. Zo is er een zaal die gevuld lijkt met lichtgevend sterrenstof dat doet denken aan het uitzicht op een grote stad vanaf een vliegveld. Andere zalen ‘scannen’ jou en geven je vervolgens weer in silhouetten en patronen. In deze expositie bepaalt jouw aanwezigheid hoe de ruimtes vorm krijgen. Het doel is om ons bewuster te maken van onze impact op de wereld om ons heen, nog veel verder dan binnen de vier muren van het museum.

De tentoonstelling ‘Daan Roosegaarde Presence’ is van 22 juni t/m 12 januari 2020 te zien in het Groninger Museum. Meer informatie: https://www.groningermuseum.nl/kunst/tentoonstellingen/daan-roosegaarde-presence


Tekst: De Kunstmeisjes

Cover: Marijke van Warmerdam, ‘Weather forecast (still)’, 2000, courtesy Annet Gelink Gallery en Galerie van Gelder, Amsterdam

Editor’s Choice 2019: De mooiste kunstwerken bij je om de hoek

HIGHLIGHTS 23 mei 2019

Het is inmiddels een traditie geworden: elke zomer zetten we onze favoriete kunstwerken uit vaste collecties van Nederlandse musea in het zonnetje in onze rubriek ‘Highlights’. Naast mooie, intrigerende en spannende tentoonstellingen, barsten de musea in ons land namelijk permanent, non-stop, 24/7 bijna uit hun voegen van grote meesterwerken en verborgen parels. Tijd om deze weer op een (extra) voetstuk te zetten! Dit jaar zijn we er extra vroeg bij met onze rubriek. We willen deze keer immers niet alleen kunst in het zonnetje zetten, maar ook onze nieuwe redacteuren! Surprise! Met veel plezier stellen we ze, samen met hun favorieten, aan jullie voor:




large
Ai Weiwei, ‘Grapes’, 2010, De Pont, Tilburg

Julia Fidder | Ai Weiwei’s Grapes | De Pont

Mijn lievelings-kunstwerk staat in het fijnste museum van Nederland: De Pont. Mijn allereerste studieopdracht schreef ik over dit werk, en nu, vier jaar later, kies ik ‘m weer. Ai Weiwei weet mij namelijk nog steeds diep te raken met Grapes. Net als in zijn andere werk het geval is, dragen deze ogenschijnlijk eenvoudige krukjes een sterk maatschappelijk engagement uit. Alle krukken kennen een eigen geschiedenis die all the way back gaat naar de periode van de Qing-dynastie. Al de afzonderlijke krukjes vormen toch een geheel; hier hebben ze wel één poot voor moeten afstaan. Weiwei maakt hiermee een verwijzing naar het spanningsveld tussen individualiteit en maatschappij dat heerst in zijn vaderland China.

De schijnbaar simpele sculptuur belichaamt inhoudelijk dus veel meer dan op het eerste gezicht lijkt. Maar dat is nog niet alles: met het gebruik van de krukjes verwijst Ai Weiwei bovendien naar zijn grote inspiratiebron en ook naar één van mijn grote helden: Marcel Duchamp en zijn werk Roue de bicyclette. Het welbekende ‘fietswiel’ of ‘krukje’ was de eerste readymade, een alledaags object dat door de kunstenaar werd verheven tot kunstwerk. Daarmee is Ai Weiwei’s Grapes niet alleen een intrigerend werk, maar ook een soort ‘twee voor de prijs van één’-deal: beter krijg je ze niet, toch?

Picture KM

Julia (1997) komt vers van de pers als kunsteducator. Met een zwak voor hedendaagse kunst die nèt een beetje anders is, struint ze alle plekken voor experimentele kunst in binnen- en buitenland af.


bill-viola-greeting.jpg
Bill Viola, ‘The Greeting’, 1995, De Pont Tilburg

Maartje Knepper | Een Bijbelse begroeting | De Pont

Je hebt van die kunstwerken die je altijd weer opzoekt. ‘Hangt het er nog?’, hoor je jezelf vragen. En warempel. Het hangt er nog. De video The Greeting (1995) van de Amerikaanse kunstenaar Bill Viola is zo’n werk. In die film zijn we getuige van een ontmoeting. Eerst zien we een jonge en een wat oudere vrouw, gehuld in kleurrijke jurken, die met elkaar in gesprek zijn. Er komt een derde vrouw bij. Zij en de oudere vrouw omhelzen elkaar vreugdevol en er wordt iets gefluisterd. Daarna vervolgen de drie hun gesprek. We horen niet wat er gezegd wordt, want ieder geluid wordt overstemd door een hevig geruis. En alles verloopt héél traag. De ontmoeting, die nog geen minuut duurt, is door Viola uitgerekt tot een beeld van wel tien minuten. Elke blik en elk gebaar wordt hierdoor tot in het kleinste detail zichtbaar.

Viola baseerde zich voor zijn werk op een schilderij van Renaissance-schilder Jacopo da Pontormo. Hij schilderde de Bijbelse episode waarin Maria en haar nicht Elisabeth elkaar vertellen dat ze in verwachting zijn. Maria van Jezus, Elizabeth van Johannes de Doper. Kortom, een tamelijk belangrijk moment. Toch presenteert Viola het niet als iets groots of belangrijks, niet eens echt als religieus. De ontmoeting is bij hem bijna een scène uit het leven van alledag. Ik kan me zelfs niet aan de indruk onttrekken dat de middelste vrouw zich wat ongemakkelijk voelt bij de innige begroeting tussen de andere twee. Even voelt ze zich genegeerd. Dat maakt het werk zo menselijk. Zo treffend. Voor zo’n werk neem je graag alle tijd.

Maartje KnepperFoto

Maartje (1991) deed de master Museumstudies en werkt nu als docent kunstvakken op een school in Amsterdam-Oost. Ze heeft een voorliefde voor moderne en hedendaagse kunst en verlangt mateloos naar Warhol’s Factory-tijd.


 

WdKWebAS000460.jpg
Willem de Kooning, ‘Rosy-Fingered Dawn at Louse Point’, 1963, Stedelijk Museum Amsterdam

Monique Rodríguez | Rozig met Willem De Kooning | Stedelijk Museum Amsterdam

In mijn grote liefde, Stedelijk Museum Amsterdam, hangt mijn biggest crush. Eigenlijk moet ik spreken van een stabiele doch passionele LAT-relatie die ik heb met Willem de Koonings (komt ie, hele mond vol) Rosy-Fingered Dawn at Louse Point. De kleuren, de weelderige penseelstreken, de compositie, het formaat! Het doek lijkt bijna licht te geven en elke keer val ik weer als een blok voor ‘m.

Deze parel vind je in de krochten (lees: Stedelijk BASE) van het museum. De Nederlandse kunstenaar maakte het schilderij in 1963 nadat hij het heftige New York had verlaten om zich te vestigen in Long Island, vlakbij de Atlantische Oceaan. Het doek ontleent zijn naam aan de eerste regels van de Ilias waar Homerus de roze vingers beschrijft die de nieuwe zon uitstrekt over de aarde. Het ruige kustlandschap van Long Island is de grote inspiratie voor dit werk. Het combineert atmosfeer, licht en lucht in grote kleurvlakken. De vrouw, het landschap en de versmelting van beide zijn terugkerende thema’s in het werk van de kunstenaar. De vrouw lijkt hij in dit werk buiten beschouwing te hebben gelaten. Of is de pastelroze kleur een verwijzing naar huid? Het doet in ieder geval denken aan zijn uitspraak: ‘Het landschap is in de Vrouw, en er is Vrouw in het landschap.’ Amen to that!

monique.png

Monique (1979) studeerde Media & Cultuur aan de UvA. Ze werkte jarenlang als journalist en tekstschrijver, totdat ze ging schilderen en daar haar carrière van heeft gemaakt. Ze woont op steenworp afstand van haar grote liefde, het Stedelijk Museum Amsterdam.


 

unnamed.jpgKees van Dongen, ‘De blauwe japon’, 1911, Van Gogh Museum, Amsterdam

Marije Spek | De blauwe japon | Van Gogh Museum

Na lang wikken en wegen, kies ik voor dit kunstwerk van Kees Van Dongen als mijn favoriet. De blauwe japon is een portret van zijn vrouw Guus dat hij in 1901 schilderde. Van Dongen werd in Parijs geïnspireerd door tijdgenoten als Matisse en Van Gogh, en het nachtleven in Montmartre. Dat laatste zie je duidelijk terug in de sfeer die dit werk ademt. Als plaatje op je beeldscherm komt het misschien niet helemaal over, maar als je voor het echte schilderij staat – ga dat dus vooral doen – word je overmand door de intense kleuren, waardoor Guus bijna uit het doek de museumzaal in lijkt te leunen, verleidelijk door haar wimpers kijkend.

Het kunstwerk is een sprekend voorbeeld van het fauvisme, een van oorsprong expressionistische Franse kunststroming die aan het begin van de 20ste eeuw ontstond. Het woord ‘fauvisme’ komt van het Franse ‘fauves’, wat letterlijk ‘beesten’ betekent. In hun werken gebruikten de fauvisten vrijwel ongemengde, felle kleuren – beestachtig gedurfd volgens critici destijds. Van Dongen was een van de belangrijkste Nederlandse vertegenwoordigers van deze stroming. Kijkend naar dit schilderij valt direct die knalblauwe jurk op en ook de felrode achtergrond. Maar kijk ook eens naar haar witte huid: daar brengt hij met heldergroen schaduwen aan. Prachtig!

Marije-Spek-2-zwartwit

Marije (1988) studeerde Cultuurwetenschappen aan de UvA en rondde daarna in Antwerpen een tweede master af in Cultuurmanagement. Ze is gefascineerd door wat kunst kan doen met mensen, los van stijl of periode. Sinds 2014 werkt ze als programmacoördinator bij het Rijksmuseum.


De_zeven_werken_van_barmhartigheid_Rijksmuseum_SK-A-2815.jpeg
Meester van Alkmaar, ‘De zeven werken van barmhartigheid’, 1504, Rijksmuseum Amsterdam

Hanna de Vos | De zeven werken van barmhartigheid | Rijksmuseum

Soms is het echt ellebogenwerk in het Rijksmuseum en sta je zij aan zij te dringen voor de Rembrandts en Vermeers. Op dat soort dagen daal ik liever af naar de donkere kelders, waar de middeleeuwse collectie te bewonderen is. Mijn ‘favo’ is dit gigantische werk van de anonieme meester van Alkmaar, die een soort religieus stripverhaal heeft gemaakt. Het is eigenlijk een handboek on how to get to heaven: zeven panelen met zeven goede daden die elke christen volgens de Bijbel zou moeten begaan.

Je zou denken dat regels als ‘de hongerigen voeden’ en ‘de dorstigen laten drinken’ – twee van de zeven werken van barmhartigheid – geen al te controversiële statements zijn, maar toch riep die boodschap blijkbaar nogal wat weerstand op. Het schilderij is door de eeuwen heen namelijk meerdere keren aangevallen. Dit kwam mede door eeuwenlange discussies over het gebruik van afbeeldingen in de kerk. In de seventies werd het werk voor het laatst gerestaureerd en toen werd besloten om de opgelopen beschadigingen niet meer weg te werken, zoals daarvoor gedaan was. Het schilderij zit nu vol littekens, maar die littekens zijn juist mijn favoriete onderdeel: ze voegen een uniek stukje geschiedenis toe en laten zien wat een heftige reacties kunst kan oproepen.

foto-hanna-1.jpg

Wat Hanna (1994) betreft, geldt voor kunst: hoe ouder hoe beter. Ze wordt ontzettend gelukkig van Middeleeuwse altaarstukken en oude boeken, maar vecht ook graag voor meer representatie van vrouwelijke kunstenaars in de kunstwereld.



 

De Kunstmeisjes Moederdag Special

SPECIALS 2 mei 2019

Ze weten altijd raad, drogen onze tranen en (nog steeds met enige regelmaat, geven we toe) ons wasgoed, en er is niemand die het oprecht zo interessant vindt om te horen wat we die dag hebben gegeten: moeders. We prijzen uit volle borst hun geduld, hun adviezen en hun liefdevolle knuffels, maar praatjes vullen geen gaatjes. Het is tijd om daad bij woord te voegen: op 12 mei is het Moederdag en wij nemen onze moeders mee uit. Een dag vol kunst, taart en offline quality time met de mensen die ons op de wereld hebben gezet.

Zit jij ook nog steeds verlegen om een attent presentje voor je mams? Search no more. Geïnspireerd door ons eigen goede voornemen, hebben wij in deze special vijf must-see exposities op een rijtje gezet, waar je overigens ook je vader, buurvrouw of je lief heel blij mee maakt.


 

_DSC2043.jpg
Zaaloverzicht ‘200 soorten groen’, foto: Mike Bink, via: Teylers Museum, Haarlem.

Dat verdient een bloemetje

Meer Moederdag-ig dan dit wordt het niet: een expositie met tekeningen en aquarellen van bloemen en planten in het Haarlemse Teylers Museum. Wij zien onze moeders al helemaal opfleuren (pun intended) door deze botanische beauties. En om heel eerlijk te zijn: ook zonder moeders zouden wij naar deze tentoonstelling gaan. De achttiende eeuwse broertjes Franz en Ferdinand Bauer – met die namen hadden ze een band moeten beginnen, gemiste kans – gingen op wetenschappelijke expedities naar alle uithoeken van de wereld. Ook al waren ze als twee handen op één buik, de broertjes Bauer hadden ook hun eigen specialisme: Ferdinand documenteerde duizenden verschillende kleuren in de natuur – waaronder 200 soorten groen -, terwijl Franz dankzij zijn aquarellen de eerste ‘botanische kunstenaar’ van het Britse koningshuis werd. Hun kunstwerken zijn studies naar de natuur, maar zo mooi dat je er zelfs blij van wordt als je vroeger op school bent gezakt voor biologie.

De expositie ‘200 soorten groen’ is t/m 12 mei 2019 te zien in het Teylers Museum. Meer informatie: https://www.teylersmuseum.nl/nl/bezoek-het-museum/wat-is-er-te-zien-en-te-doen/200-soorten-groen


 

_MVW3505
Zaaloverzicht AkzoNobel Art Space ‘Common Ground’, foto:
Martin van Welzen

Dit kan je kleine zusje niet

Iedereen die niet helemaal overtuigd is van de schoonheid van moderne en hedendaagse kunst (Thierry Baudet, we’re looking at you) moet van ons verplicht een bezoekje brengen aan de AkzoNobel Art Space. Midden op de Zuidas, waar je de digitale geldtransacties en eindeloze overuren kunt ruiken, is deze kunstruimte als een middagdutje voor je ziel. Het commerciële miljoenenbedrijf is al jaren supporter van kunst en heeft inmiddels een collectie opgebouwd waar wij spontaan van gaan kwijlen. Nu zie je er, op de begane grond van het hoofdkantoor, de expositie ‘Common Ground’ met werk van onder andere Hans Op de Beeck, Guido van der Werve, Damien Hirst, Elspeth Diederix, Charles Avery en Maria Roosen. Good to know: de expositieruimte is alleen geopend op werkdagen, waarbij er op dinsdag en donderdag gratis rondleidingen worden gegeven – gooi er een datumprikker uit en maak er een exclusief uitje van.

De expositie ‘Common Ground’ is tot half juni te zien bij de AkzoNobel Art Space. Meer info: https://www.artfoundation.akzonobel.com/nl/pages/akzonobel-essential-art-space  


 

Beelden aan Zee - Carel Visser.jpg
Carel Visser, ‘Gevleugelde paraplu’, 1979, 21 x 90 x 112 cm, collectie Groninger Museum, Groningen, foto: Groninger Museum

Hier aan de kust

Een dagje naar het strand is altijd een goed idee: wandelen, de geur van de zee opsnuiven en aan het einde van de dag een halve kilo gefrituurde kibbeling inhaleren. Maar zelfs als je een intense afkeer voelt voor zand tussen je tenen en de geur van zilt zeewater, kan een bezoek aan Scheveningen je aangenaam verrassen. Pal aan de kustlijn bevindt zich namelijk het sculpturenmuseum Beelden Aan Zee, waar nu een overzichtstentoonstelling van de Nederlandse beeldhouwer Carel Visser te zien is. Hij is niet alleen een kunstenaar met een eigen visie, maar ook een echte ambachtsman – altijd bezig met vormen, verhoudingen, sokkels en gekke materialen. Zo vervaardigde hij beelden uit stukken staal, autoruiten en vogelvleugels. Wij zijn met name dol op zijn beelden waarin hij hij gebroken helften bij elkaar heeft gevoegd en hiermee weer perfecte balans creëerde. Maar in de 150 kunstwerken tellende tentoonstelling ‘Genesis’ zie je ook tekeningen, collages, houtsneden, sieraden en meubels.

De expositie ‘Genesis’ is t/m 10 juni 2019 te zien in Museum Beelden aan Zee. Meer informatie: https://www.beeldenaanzee.nl/nl/carel-visser



Rijks Twenthe- 2LuJpudsQnG7cydq.png
Grietje Bouman
, ‘Tijd heelt #3, #6 & #18’, 2017, via Rijksmuseum Twenthe, Enschede

De naakte waarheid

In het Rijksmuseum Twenthe Enschede is het artistiek high tea-en op het moment – je vindt er een beetje van alles. De tentoonstelling ‘De Naakte Waarheid’ wil de geschiedenis van de westerse mens laten zien aan de hand van schilderijen, foto’s, videokunst en zelfs Middeleeuwse miniaturen. Alle grote filosofische ideeën komen voorbij, net als een parade aan grote namen, waaronder Marina Abramovic, Breitner, Berlinde de Bruyckere, Jan Sluijters, herman de vries en Andy Warhol. Het klinkt als een ambitieus project, waar je intellectueel de diepte in kunt gaan (‘In hoeverre kan ik me als grootstedelijke jonge vrouw anno 2019 identificeren met een foto van een naakte herman de vries in een besneeuwd veld?’) of gewoon lekker plaatjes kunt kijken (‘Wat mooi, die foto van een naakte herman de vries in een besneeuwd veld. Even kijken of Instagram ‘m laat staan.’). De expositie omvat maar liefst 110 kunstwerken, die je kunt bekijken terwijl je een speciale Spotify-playlist beluistert.

De expositie ‘De Naakte Waarheid’ is t/m 16 juni 2019 te zien in het Rijksmuseum Twenthe. Meer informatie: https://www.rijksmuseumtwenthe.nl/content/2471/nl/tentoonstelling-de-naakte-waarheid-tm-16-juni-2019



elektriciteitsfabriek- IMG_6164.JPG
‘Unexpected Smells’, Lauren Jetty, via de Electriciteitsfabriek

Jong geleerd, oud gedaan

Voor wie liever jong talent gaat spotten dan zich verwondert over het werk van oude rotten, moet in het weekend van 10 – 12 mei zeker even naar Den Haag. In de oude Electriciteitsfabriek uit 1906 staat niets meer onder hoogspanning, maar desalniettemin worden je zintuigen geprikkeld. Gedurende één weekend ontdek je er namelijk het werk van 17 recent afgestudeerde, internationale kunstenaars die zich bezighouden met kunst en wetenschap. Hun werk is ‘immersive’ (een stukje jargon dat tegenwoordig favoriet is in de kunstwereld), wat betekent dat je je als bezoeker helemaal onderdeel voelt van het kunstwerk. Je kijkt er niet alleen naar, je stapt er als het ware ín. De nadruk wordt gelegd op kunst die je met al je zintuigen kunt ervaren: doe je ogen eens dicht in een tentoonstelling en ervaar bijvoorbeeld hoe een kunstwerk ruikt.

De expositie ‘Unexpected Smells’ is alleen het weekend van 10 – 12 mei te zien in de Electriciteitsfabriek. Meer informatie: http://www.electriciteitsfabriek.nl/agenda/unexpected-smells



Cover:
Zaaloverzicht AkzoNobel Art Space ‘Common Ground’, foto: Martin van Welzen



 

De Kunstmeisjes presenteren: een speciale De Kunstmeisjes-editie door Tom Callemin voor We Like Art

SPECIALS 7 februari 2019

Blakend van trots presenteren we in samenwerking met We Like Art een speciale De Kunstmeisjes-editie: Twelve times falling (2019) van Tom Callemin. Al in het voorjaar van 2017 schreven we met bewondering over zijn werk in GO | NO GO #41 over de solotentoonstelling die hij toen had in De Brakke Grond te Amsterdam. Dat was obviously een duidelijke GO. Sindsdien hebben we zijn ontwikkelingen op de voet gevolgd. Toen we door We Like Art werden gevraagd om een speciale editie te cureren, twijfelden we geen moment. We wisten meteen: wij willen deze editie met Tom Callemin maken.

Callemin weet met zijn sobere, tijdloze portretten steeds weer op mysterieuze wijze eindeloze bewondering op te roepen. Eigenlijk vangt hij niet de persoon in het portret, maar een gedachte-experiment. Zijn fotosessies zijn vaak een beproeving voor zijn modellen: het zijn de momenten waarop ze uit balans raken waar hij naar op zoek is. De kunst van Callemin zit ‘m in zijn eindeloze zoektocht naar het moment dat niet toevallig gebeurt, maar dat hij ensceneert, veroorzaakt of achtervolgt tot hij het op de gevoelige plaat heeft vastgelegd.

Tom-Callemin_12-Attempts_120x240cm_WEB.jpg
Tom Callemin, Twelve times falling (2019). 60 x 40 cm, inkjetprint. Editie: 3 + 2AP. Te koop voor €600 per stuk via We Like Art.

De fotoserie voor de speciale De Kunstmeisjes-editie van Callemin borduurt voort op dat idee. Twelve times falling is een reeks van twaalf foto’s – de hoeveelheid negatieven op Callemins fotorolletje – waarin hij op iedere foto zijn model steeds weer op dezelfde manier laat vallen. Hij probeert steeds de val op exact hetzelfde moment in beeld te krijgen. Callemin: “De kunst van het vallen is het loslaten van elke controle. De paradox van een vrije val die geregisseerd wordt vond ik bijzonder fascinerend.” Het beslissende moment waarop de fotograaf de foto neemt, is bij Callemin ver verwijderd van toeval, maar compleet berekend. Het zien van alle twaalf de foto’s naast elkaar, doet beseffen dat een moment nooit meer op dezelfde manier herhaald kan worden. Het moment van de vrije val in zijn foto’s, vertoont iedere keer een fractie van verschil: een minieme beweging naar links of rechts, een lichte verandering van gezichtsuitdrukking van de jongeman in het beeld…

In het geraas van ons bestaan zet Callemin de klok even stil, op een moment dat je niet verwacht had. We Like Art en De Kunstmeisjes blijven roerloos kijken. Maar let wel: alleen op Art Rotterdam, in de stand van We Like Art, zal het mogelijk zijn om deze nuances van twaalf gelijke – en toch niet zo hetzelfde – vallen van print tot print te vergelijken! De serie wordt niet verkocht als reeks, maar als twaalf autonome werken met ieder een oplage van 3. In ieder huis waar het werk te hangen komt, hangt een unieke val. Meer weten of een van de edities kopen? Ga snel naar de site van We Like Art.

12 Attempts02.jpg
Tom Callemin, Twelve times falling (2019) [nr. 02]. 60 x 40 cm, inkjetprint. Editie: 3 + 2AP. Te koop voor €600 per stuk via We Like Art.

Meer lezen? Hieronder krijg je alvast een voorproefje van het interview van We Like Art met de jonge Belgische kunstenaar over het werk.

Het lijkt een droombeeld of een filmstill van een tuimelende slaapwandelaar, ben je op zoek naar zulke associaties?

Ik vertrek altijd vanuit een vrij technisch fotografisch onderzoek, naar een beeld dat ik zelf wil zien. Vaak weet ik nog niet echt hoe het beeld er uit moet zien, dat is een tweede fase in het project. Voor dit beeld wou ik de beweging van de val er zeker in hebben, vandaar de onscherpte. Ik zoek ook steeds naar een vorm die niet refereert naar een tijd en ruimte, waardoor de betekenis ook groter kan zijn. 

Lees verder op We Like Art!


 

SPECIAL: A Very Merry Christmas Special 2018

SPECIALS 18 december 2018

Ho-ho-hold on to your knickers, want ook dit jaar hebben wij de allerfijnste exposities voor de allerkoudste dagen van het jaar weer op een rijtje gezet. Hoewel we uit principe zo weinig mogelijk bewegen in december, gaan we tijdens de vrije dagen rond Kerst toch op een heuse roadtrip, met pitstops in De Pont, het Teylers Museum, het Fries Museum, het Centraal Museum en het Bonnefantenmuseum. Who’s with us? Er is voor ieder wat wils, dus pak je bae en neem vooral ook je oma mee. Lees snel verder voor onze top vijf tentoonstellingen, met een vleugje Italiaanse charmes en een flinke dosis hyper hedendaagse meesterwerken.


Gaufrettes 2016_courtesy the artist_photo Peter Cox
Ann Veronica Janssens, ‘Gaufrette Sequence n°2’, courtesy the artist, foto: Peter Cox, via De Pont, Tilburg

Ann Veronica Janssens | De Pont

Voel jij de Christmas spirit all around en krijg je geen genoeg van twinkelende lichtjes, dan is Ann Veronica Janssens your girl! Deze kunstenaar werkt voornamelijk met glas, lichtprojecties en mist-installaties. Haar kunst prikkelt je zintuigen en smeekt je om mee te doen. In een tijd van visuele overprikkeling, wil ze ons stil laten staan bij de basiselementen van onze wereld en een pure ervaring creëren. Zelfs zegt ze er in dit mooie interview over: ‘Soms moet je de werkelijkheid uitwissen. Uitwissen wat zichtbaar is om iets anders te kunnen zien.’

Spectaculair hoogtepunt van de tentoonstelling, is de gekleurde mist-ruimte: totaal gedesoriënteerd probeer je je een weg te vinden door dit kunstwerk. Onze tip: denk niet aan wat hierna komt, maar blijf rustig staan er ervaar de kleur en textuur van de dikke lucht om je heen. Mindfulness voor de prijs van een museumkaartje: we’ll take it. Bijkomend voordeel: in tegenstelling tot de lampjes die je in je Kerstboom hangt, hoef je Janssens werk niet urenlang uit de knoop te halen. Meer tijd voor nog een museumbezoekje, want De Pont en het TextielMuseum spelen voor Kerstman dit jaar! Van zaterdag 22 december tot en met zondag 6 januari kun je namelijk met één kaartje beide musea op dezelfde dag bezoeken.

Goed om te weten | De Pont is Eerste Kerstdag gesloten, Tweede Kerstdag geopend van 11:00 tot 17:00 uur, gesloten op Nieuwjaarsdag.

De tentoonstelling van Ann Veronica Janssens is t/m 31 maart 2019 te zien in De Pont, Tilburg. Meer informatie: https://depont.nl/tentoonstelling/ann-veronica-janssens/


 

Leonardo da Vinci Studies for the Heads of Two Soldiers in the Battle of Anghiari
Leonardo da Vinci (1452-1519), ‘Studie van de hoofden van twee krijgers’, ca. 1504-05, Boedapest, Szépmüvészeti Múzeum, via Teylers Museum, Haarlem

Leonardo da Vinci | Teylers Museum

Zeg jij Leonardo Da Vinci, dan denken wij meteen aan klassieke Italiaanse steden. Maar deze Kerst mag je ook aan Haarlem denken, want deze Italiaanse Renaissancekunstenaar is nu de grote ster in een solo-expositie in het Teylers Museum. En dat is best bijzonder; het is de allereerste keer in Nederland dat er zoveel werken van Da Vinci bij elkaar te zien zijn. De tentoonstelling laat 33 unieke werken op papier zien, waarbij de nadruk op portretten ligt. Da Vinci was een echte meester in het weergeven van karakters, gelaatstrekken en allerlei lichamelijke ongemakken. Verwacht niet alleen schoonheid: Da Vinci’s onderzoek naar menselijke emoties is er in alle soorten en maten. Zo kom je bijvoorbeeld oog-in-oog met oude mannen met extreem lelijke koppen, uitstekende kinnen, en mensen die het uit lijken te schreeuwen van de pijn. Als dat niet Christmassy is, weten wij het ook niet meer.

Da Vinci’s getekende studies zijn heel typisch voor zijn oeuvre. Hij werkte namelijk altijd met echte modellen, en die waren dus erg gevarieerd: van mooie meiden tot oude vrouwen, die soms toch wel meer op mannen lijken… Eigenlijk best vooruitstrevend en inclusief, en helemaal bon ton anno 2018. Daarnaast zijn er ook voorstudies te zien voor bijvoorbeeld ‘Het Laatste Avondmaal’-fresco en de ‘Madonna op de rotsen’. Het Teylers Museum is de perfecte plek voor een expo over deze nieuwsgierige kunstenaar. Want het is ooit, in de tijd van de Verlichting, opgericht als museum om kennis op te doen over kunst en wetenschap.

Let op: Da Vinci is very hot right now, zeker nu de tentoonstelling bijna ten einde loopt. Toegangskaartjes zijn alleen online verkrijgbaar, dus wees er snel bij. Perfect Kerstcadeau: check!

Goed om te weten | Het Teylers Museum is zowel Eerste Kerstdag, als Tweede Kerstdag en Nieuwsjaardag geopend van 10:00 tot 18:00 uur.

De tentoonstelling van Leonardo da Vinci is t/m 6 januari 2019 te zien in het Teylers Museum, Haarlem. Meer informatie: https://www.teylersmuseum.nl/nl/bezoek-het-museum/wat-is-er-te-zien-en-te-doen/leonardo-da-vinci


 

Lennart Lahuis Skyline 2016 Collectie Fries Museum.Lennart Lahuis Actress III 2016 Collectie Fries Museum
Lennart Lahuis, ‘Skyline’, 2016. Collectie Fries Museum. | Rechts: Lennart Lahuis, ‘Actress III’, 2016. Collectie Fries Museum.

Lennart Lahuis: Constant Escapement | Fries Museum

Het Fries Museum haalt haar artistieke bewoners weer naar huis: niet alleen duik je hier in het liefdesleven van Rembrandt en zijn Friese vrouw Saskia, ook ontmoet je er de hedendaagse kunstenaar Lennart Lahuis (1986), een Fries van oorsprong die inmiddels over de hele wereld heeft gewerkt en exposities heeft gehad. In zijn kunstwerken gaat het om vergankelijkheid, erosie en tijdelijkheid, en vooral om bijzondere materialen als water en was. De tentoonstelling toont zowel werk waarmee hij eerder de Koninklijke prijs voor de Schilderkunst won, als nieuw werk. Dit nieuwe werk laat ons de groeiende afstand zien die ontstaat door de Brexit. Dit neemt hij heel letterlijk, door werken te maken die over de afstand tussen Engeland en het Europese vasteland gaan. Maar dan wel op zijn geheel eigen wijze: grote zwart-witte werken die erom smeken om er met je neus bovenop te duiken – no touching though.

Onze favorieten zijn Lahuis’ was-werken: foto’s waar de kunstenaar laag over laag bijenwas heeft aangebracht. Het eindresultaat is alsof je door een beslagen raam kijkt – mysterieus en erg nieuwsgierig-makend! De poederige pastelkleuren dragen bij aan dit dromerige effect; we fantaseren de hele treinreis terug over wat zich onder al die lagen was verschuilt. Ben je net als wij een beetje verliefd geworden op het werk van Lahuis? In het Keramiekmuseum Princessehof in Leeuwarden zie je een heel bijzonder werk van de kunstenaar. In dit filmpje legt hij zelf uit waar je naar kijkt.

Goed om te weten | Het Fries Museum is Eerste Kerstdag gesloten, Tweede Kerstdag geopend van 11:00 tot 17:00 uur en gesloten op Nieuwjaarsdag.

De tentoonstelling ‘Lennart Lahuis: Constant Escapement’ is t/m 24 maart 2019 te zien in het Fries Museum. Meer informatie: https://www.friesmuseum.nl/te-zien-en-te-doen/tentoonstellingen/lennart-lahuis/


 

Caravaggio, 'De graflegging van Christus’, 1602-1603, Pinacoteca Vaticana, Vaticaanstad, via Centraal Museum, Utrecht
Caravaggio, ‘De graflegging van Christus’, 1602-1603, Pinacoteca Vaticana, Vaticaanstad, via Centraal Museum, Utrecht

Utrecht, Caravaggio en Rome | Centraal Museum

Heb je helemaal niks met de Hollandse kou? Voor een dosis Italiaanse passie en dramatiek reis je nu niet alleen naar Haarlem voor de Da Vinci-expo af, maar kun je ook in Utrecht terecht. In het Centraal Museum vindt nu namelijk de must-see tentoonstelling over Caravaggio plaats. Hij is een van de kunstenaars die de kunstwereld hebben veranderd: zijn gevoel voor emoties, dramatiek en licht-donkereffecten (chiaroscuro, of clair-obscur) blazen je van je sokken. Ook in zijn eigen tijd was Caravaggio een ontzettende baas. Hij had zelfs een heuse fanclub van Nederlandse kunstenaars: de Utrechtse Caravaggisten. Kunstenaars Gerard van Honthorst, Dirck van Baburen en Hendrick ter Brugghen gingen op reis naar Rome om Caravaggio’s kunst te bestuderen en gingen in diens stijl schilderen.

In de expositie ‘Utrecht, Caravaggio en Europa’ zie je werk van de vier kunstenaars naast elkaar. Kijk en vergelijk: is het de Hollanders gelukt om een vleugje Italië naar Utrecht te transporteren? Heel bijzonder zijn ook een aantal kunstwerken die speciaal voor deze expo naar Nederland zijn gehaald. All the way vanuit het Vaticaan komt bij hoge uitzondering De graflegging van Christus, maar liefst 2 bij 3 meter aan hartverscheurende gevoelens. Het werk is maar tot half januari te zien. Half februari komt er een ander topstuk uit Italië: het niet minder indrukwekkende schilderij Medusa, afkomstig uit een privécollectie. Meraviglioso!

Goed om te weten | Het Centraal Museum is Eerste Kerstdag gesloten, Tweede Kerstdag geopend van 11:00 tot 17:00 uur en gesloten op Nieuwjaarsdag.

De tentoonstelling ‘Utrecht, Caravaggio en Rome’ is t/m 24 maart 2019 te zien in het Centraal Museum, Utrecht. Meer informatie: https://www.centraalmuseum.nl/nl/tentoonstellingen/utrecht-caravaggio-en-europa


 

David Lynch in his studio ©David Lynch - Bonnefanten
‘David Lynch in zijn studio’, via: Bonnefantenmuseum, Maastricht.

David Lynch: Someone is in my House | Bonnefantenmuseum

Mulholland Drive, Eraserhead, Wild at Heart en Twin Peaks – wellicht ken je enkele van deze iconische cultfilms van de Amerikaanse regisseur David Lynch (1946). Maar Lynch ziet zichzelf niet in eerste instantie als filmregisseur. Nee, hij is bovenal kunstenaar, die toevalligerwijs veel succesvoller is geworden als filmmaker. Desalniettemin schildert, tekent, fotografeert, componeert en beeldhouwt Lynch er al vijftig jaar lustig op los. Het Bonnefantenmuseum in Maastricht toont nu een enorm retrospectief met ruim 500 kunstwerken van Lynch.

Wie beter dan de kunstenaar zelf om een teaser te maken voor de tentoonstelling? Volledig in Lynch-stijl is dit promofilmpje freaky, creepy en erg surrealistisch. De expositie zelf is een reis door het vreemde brein van de kunstenaar/filmmaker, die je niet wilt missen. Naast hele grote schilderijen met lichtjes erin – een soort kijkdozen -, schetsen op luciferdoosjes en zwart-witfoto’s, zijn wij vooral gecharmeerd van de lampen die hij heeft gemaakt. Ze lijken een beetje op slanke robots, die toch iets heel organisch hebben. ‘Someone is in my House’ heeft een intense voodoo-esthetiek; perfect als je na dagenlang Kerstliedjes meezingen met Skyradio helemaal klaar bent met de feestdagen.

Goed om te weten | Het Bonnefantenmuseum is Eerste Kerstdag gesloten, Tweede Kerstdag geopend van 11:00 – 17:00 uur en gesloten op Nieuwjaarsdag.

De tentoonstelling ‘David Lynch: Someone is in my House’ is t/m 28 april 2019 te zien in het Bonnefantenmuseum, Maastricht. Meer informatie: https://www.bonnefanten.nl/nl/tentoonstellingen/programma_2018/david_lynch



 

Amsterdam Art Weekend

SPECIAL: Amsterdam Art Weekend 2018

SPECIALS 21 november 2018

Komend weekend is een van onze favoriete events weer in town! We hebben het niet over een meet and greet met onze Goedheiligman. Wij weten toch wel dat we brave meisjes zijn geweest, daar hebben wij geen bevestiging van een oude, bebaarde man met een gek hoedje voor nodig. Wij doelen natuurlijk op het Amsterdam Art Weekend (23 – 25 november).

Heel Amsterdam staat dan in het teken van nieuwe exposities, performances, lezingen en een hele hoop gezelligheid (lees: drank). Er zijn in totaal meer dan 100 tentoonstellingen te zien – haal je sportschoenen maar tevoorschijn, want you’ve got some work to do! Het AAW gaat los op vrijdagavond met de Gallery Night: alle deelnemende galeries en enkele musea openen hun deuren tot 21.00 uur. De rest van het weekend zijn alle locaties natuurlijk ook gewoon open.

Voelen jullie al een beetje FOMO? What to do, what do? Geen zorgen, wij hebben weer een lijstje paraat. Wij tippen onze vier favoriete galerie-expo’s, met als bonus een sneak peek achter de schermen van de Rijksakademie OPEN.



Joost Krijnen, ‘Weather Conditions’, 2018, via: Gerhard Hofland

Joost Krijnen | ‘Picture the Paint’ | Gerhard Hofland

Voor de tweede keer heeft Joost Krijnen een solo-tentoonstelling bij Gerhard Hofland. We tipten deze kunstenaar al eerder, toen hij deelnam aan de groepsshow van Schefferprijs-winnaars. En een prijs win je natuurlijk niet zomaar! Zijn werken op papier zijn los, speels en lijken alsof ze in een staat van onderbewustzijn zijn neergekrabbeld. Een combinatie van materialen zoals potlood, verf en collagetechniek maakt zijn werk zwierig en tegelijkertijd zit er een vorm van abstractie in, die het voor de kijker lekker spannend houdt. Je kunt er altijd van alles in zien of blijven ontdekken. Krijnens kunst is het ultieme huwelijk tussen het herkenbare en het abstractie.

Gelukkig krijgen we in deze expo geen herhaling van zijn eerdere werk te zien. Krijnen bewijst geen one trick pony te zijn. Het geheel is wat minder kleurrijk dan wat we van hem gewend zijn. Het donkere werk is wat mysterieuzer en heeft net als het voorgaande soms geheimzinnige stukjes. Zien we donkere wolken, inktvlekken of andere figuren? We zullen het misschien wel nooit weten…

Galerie Gerhard Hofland
waar: Bilderdijkstraat 165c
hoe laat: vrijdag: 10:00 – 21:00 | zaterdag: 12:00 – 20:00 | zondag: 12:00 – 17:00
extra:  Op zaterdag 24 november is er een performance van Pinkie Bowtie die begint om 14:00 en eindigt om 16:00.



Julie Verhoeven, ‘Corpsing’, Courtesy of Althuis Hofland Fine Art, via Amsterdam Art

All girl groepsexpositie | ‘Fabric Faces, Powder Phrases’ | Althuis Hofland Fine Art

Het is – terecht – trending topic in de kunstwereld en ver daarbuiten: identiteit en esthetiek in een tijdperk waarin het begrip ‘gender’ steeds vloeibaarder wordt en feminisme bij iedereen op het puntje van de tong ligt. Vrouwen hoeven geen korsetten meer te dragen om de mannelijke blik te bekoren, we hebben veel meer rechten dan alleen het aanrecht, en verkennen onze vrijheid – zowel qua ambities, seksualiteit, uiterlijk, en ga zo maar door. We hebben keuzes te over, maar worden tegelijkertijd nog steeds in veel zaken geremd door boze mannen, boze vrouwen en boze stemmetjes in ons eigen achterhoofd.

Wat doe jij met je lichaam, je identiteit, je seksualiteit, je kledingstijl, je afkomst en je toekomstvisie als vrouw in de 21ste eeuw (of als vader, broer, partner, beste vriend of buurman van een vrouw)? Dit is een vraag die veel kunstenaars bezighoudt. Bij Althuis Hofland Fine Art zie je kunst van maar liefst  zeven vrouwen die zich in hun schilderijen, sculpturen, videowerken en geluidskunst bezighouden met zogenoemde ‘post-gender esthetics and female identity’. Mocht je deze begrippen nog niet kennen, dan is een wijnovergoten openingsweekend meteen de ideale gelegenheid voor een lesje postmodern kunsthistorisch vakjargon?

Althuis Holland Fine Art
waar: Hazenstraat 11
hoe laat: vrijdag: 10:00-21:00 | zaterdag: 12:00-20:00 | zondag: 12:00-17:00


Dansemacabre
Sanghee Song, ‘Danse Macabre’, Van Zijl /Langhout Contemporary Art, via Amsterdam Art

Sanghee Song | ‘Danse Macabre’ | Van Zijl / Langhout Contemporary Art

De Zuid-Koreaanse kunstenaar Sanghee Song vraagt zich continu af: ‘Waarom gedraag ik me en denk ik na, zoals ik dat doe?’ Ze beseft zich dat wij mensen door veel dingen gevormd worden en er (soms) onbewust naar gaan handelen: door sociale normen, onze opvoeding of onze eigen ervaringen of trauma’s. Ze noemt ze ‘skeletons in the closet’, want je weet niet altijd helemaal wat er achter zit, en wanneer ze hun kop weer opsteken in je gedachten en gedrag.

Bij Van Zijl / Langhout Contemporary Art zie je vanaf komend weekend drie multimedia-installaties van Song: een dubbele video-installatie, een kunstwerk van keramische tegeltjes aan de wand met daarop geschilderde voorstellingen van explosies, en tot slot de installatie ‘Danse Macabre’. Dit is een soort roterende lamp met fragmenten uit het schilderij ‘Danse Macabre’ – ook wel bekend als ‘De Dans van de Dood’ – uit de Kerk van de Heilige Drie-Eenheid in Slovenië. We zien de meest uiteenlopende mensen door wandelende skeletten naar de dood gebracht worden. Een beetje freaky, een beetje filosofisch: wij kijken er naar uit.

Van Zijl / Langhout Contemporary Art
waar: Brouwersgracht 161
hoe laat: vrijdag: 10:00-20:00 | zaterdag: 12:00-20:00 | zondag:| 12:00-17:00
extra: Tijdens AAW zal er bij de galerie op zaterdag 24 november ook een vertoning zijn van de film van Sanghee Song. Niet  warm in de galerie, maar voor iedereen aan de buitenzijde te zien en horen.



Antoinette Nausikaa,’ Draped garments on Zhongnan mountain’, 2018, via: Caroline O’Breen

Antoinette Nausikaä – ‘Breathing Mountains’ | Caroline O’Breen

Fotografe Antoinette Nausikaä trok de wijde wereld in om een stukje onaangetaste natuur te vinden. Waar beter dan op het topje van de hoogste berg? We feel you girl. Soms willen wij er ook even helemaal tussenuit, met name als we weer eens bijna-bijna-bijna een oog zijn verloren in de spits. Nausikaä kwam er echter gauw genoeg achter dat er maar weinig plekken op de wereld zijn waar geen menselijke sporen te vinden zijn.

If you can’t beat them, join them, moet de fotografe gedacht hebben. In haar werk zie je dat ene moment dat cultuur en natuur met elkaar in contact komen. Tientallen citroenen die over een stoep rollen, losse autobanden aan de rand van de weg, struiken vol met kleurrijke kleding. De foto’s zijn mysterieus (want hoe komen al die spullen daar nou?) en verstild. Meditatie met een maatschappelijk randje.

Galerie Caroline O’Breen
waar: Hazenstraat 15
hoe laat: vrijdag: 10:00-20:00 |zaterdag: 12:00-19:00 | zondag: 12:00-17:00
extra: Op zaterdag 24 november is er een speciaal event (talk & meditation) met Maurice Knegtel.


rao_simplified_rgb.jpg
BONUSTIP | RijksakademieOPEN

We noemden ‘m al in de intro: de RijksakademieOPEN. Elk jaar opent de Amsterdamse kunstacademie haar deuren, waarbij tientallen kunstenaars hun nieuwste werk presenteren. Stap hun ateliers binnen en ontdek wat er komende jaren in musea zal verschijnen: crazy ruimtelijke installaties, hyper-meta-ingewikkelde conceptuele kunst en gewoonweg prachtige pareltjes. Kleine kanttekening: in tegenstelling tot bovenstaande galeries, is toegang tot RijksakademieOPEN niet gratis. Bestel online je tickets voor een tientje, of koop ze aan de kassa voor twaalf euro.

Extra leuk: Wij zijn elk jaar vaste gasten bij de RijksakademieOPEN en we nemen jullie dit jaar zelfs mee voor een sneak preview! Kijk mee in onze Instagram Story naar onze favorieten (of kunstwerken waar we geen bal van begrijpen) en laat ons weten welke op jouw not-to-miss lijst komen! Je vindt ons op Instagram via @kunstmeisjes.

RijksakademieOPEN
waar: Sarphatistraat 470
hoe laat: vrijdag: 13.00 – 19.00 uur | zaterdag: 11.00 – 19.00 uur | zondag: 11.00 – 19.00 uur
extra: Kom je het liefst voorbereid aan op de locatie? Lees hier alvast welke kunstenaars er allemaal meedoen. En kun je niet genoeg krijgen van al het talent? Lees dan hier de planning van alle extra events die er bovenop de presentaties te zien zullen zijn. Er worden bijvoorbeeld elk uur Hard Hat Tours gegeven, langs alle verborgen plekken…