Categorie: GO | NO GO

GO | NO GO #178: De zwarte utopie van Tyler Mitchell

GO | NO GO 21 mei 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Deze week gingen we naar Foam, waar nu de eerste solotentoonstelling van absolute rising star Tyler Mitchell te zien is.

Doet de naam Tyler Mitchell een belletje rinkelen? De 24-jarige fotograaf werd vorig jaar in één klap wereldberoemd toen hij als eerste zwarte fotograaf de cover van de September issue van de Amerikaanse Vogue schoot. Nu presenteert Foam I Can Make You Feel Good, de eerste solotentoonstelling van Mitchell, met vrij werk, twee video-installaties en werk dat hij in opdracht maakte voor onder meer Givenchy, Marc Jacobs en Calvin Klein. Not too shabby.

Tyler Mitchell groeide op in de Amerikaanse staat Georgia en ging in eerste instantie naar de filmacademie van New York om regisseur worden. Hij zou echter niet de nieuwe Spike Lee worden. In plaats daarvan schreef hij zoals gezegd in 2018 geschiedenis door als eerste zwarte fotograaf de september cover van de Amerikaanse Vogue te verzorgen. Zijn model was niemand minder dan Queen B, zangeres Beyoncé Knowles. Die trouwens ook geschiedenis schreef: ze is de eerste zwarte vrouw op de voorkant van het septembernummer, het belangrijkste nummer van het jaar dat het nieuwe modeseizoen inluidt. Voorafgaand aan deze doorbraak had Mitchell al een aanzienlijk portfolio opgebouwd. Zijn foto’s zijn vrolijk, kleurrijk en onbezorgd met louter zwarte modellen in de hoofdrol. Een beeld dat je in de fotografiegeschiedenis niet vaak tegenkomt. Zwarte modellen zijn in de westerse (kunst)geschiedenis namelijk vaak geobjectiveerd door de white gaze, dat wil zeggen dat ze door witte fotografen als ‘exotisch’ of als een (negatief) stereotype werden afgebeeld. In Mitchells werk kunnen ze zichzelf zijn, zonder labels of etiketten.

Boys of Walthamstow 2018 C Tyler Mitchell.jpg
Tyler Mitchell, ‘Boys of Walthamstow’, 2018, © Tyler Mitchell, via: Foam. 

+ | Als tiener was Mitchell geobsedeerd door Tumblr (de voorloper van Instagram), maar hij verbaasde zich over het feit dat op de gezellige, zorgeloze plaatjes vaak alleen maar met witte modellen waren afgebeeld. In Foam vind je dankzij Mitchell op dit moment dus wel zorgeloze zwarte mensen, wat hij zelf een ’zwarte utopie’ noemt. Vooral de video-installatie Idyllic Space toont deze droomwereld. In de installatie genieten zwarte jongeren van simpele dingen als schommelen, tikkertje, zwemmen, fietsen, hoelahoepen of ijsjes eten. En opeens besef je dat dit niet een beeld is dat je vaak ziet. Hiermee wil Mitchell de aandacht vestigen op simpele dingen die velen van ons voor lief nemen maar dat dit van oudsher voor zwarte jongeren in Amerika helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Hij refereert ook aan de moord op Tamir Rice, de 12-jarige zwarte jongen die in 2014 door een politieagent in Cleveland werd doodgeschoten terwijl hij aan het spelen was met een waterpistool. De felle kleuren in zijn foto’s, die Mitchell trouwens in al zijn werk laat zien, hebben ook een boodschap. In 2015 verbleef Mitchell een maand in Havana, op Cuba. Al sinds zijn pubertijd filmde hij graag skaters en in Havana kwam hij in aanraking met de levendige skatecultuur die daar, vooral onder zwarte jongeren, heerst. In het werk dat hij daar maakte viel hem op dat hij zelden zwarte jongeren zo vrij in een kleurrijke omgeving had gezien, omdat de architectuur daar allerlei vrolijke felle kleuren heeft. Dit heeft het kleurenpalet voor zijn huidige werk bepaald. Later kwam hij erachter dat de mensen daar hun huizen in allerlei kleuren schilderden, omdat witte en zwarte verf duurder waren dan de felle kleuren. Dit ‘teken van armoede’  transformeert Mitchell in zijn foto’s zo een bonte ‘snoepgoedwereld’ rondom de skateboardende jongeren.

Untitled Two Girls Embrace 2018 C Tyler Mitchell.jpg
Tyler Mitchell, ‘Untitled (Two Girls Embrace)’, 2018, © Tyler Mitchell, via: Foam. 

+ | Mitchell heeft een boodschap, maar hij is zoals hij zelf zegt geen activist. Modefotografie biedt hem dan ook uitkomst: esthetisch en positief, met een maatschappijkritisch randje. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de T-shirts met feministische leuzen van Dior of die keer dat de wijlen Karl Lagerfeld zijn catwalk veranderde in een demonstratie. Waar zij solidair zijn met de vrouwenbeweging, wil Tyler met zijn werk onder meer de stereotypen omtrent zwarte mensen doorbreken. Bij binnenkomst word je gelijk verwelkomd door hare koninklijke hoogheid Beyoncé, maar in de rest van de tentoonstelling zien we gewone mensen die of tot zijn vriendenkring behoren of die hij op Instagram heeft gevonden. Hij zoekt hierbij vooral naar mensen die stereotypes doorbreken. We zien in de tentoonstelling veel mannen, maar dus niet de typische zwarte machomannen die we kennen uit films. Nee, deze mannen zien er teder uit en tonen affectie. Zo is er een foto van een zwarte knappe jongeman in roze gekleed met een prachtige grote paarse hoed op. Deze man laat zich niet in een hokje plaatsen. Door de compositie, de hoed en de blik van het model is de foto net een portret van Manet, waarmee Mitchell ook laat zien dat hij een plek in de kunstgeschiedenis verdient. In zijn foto’s komt alles waar hij voor staat samen: een oog voor esthetiek, een hart voor de zwarte gemeenschap en een oproep aan de kunstwereld om nog wat harder te werken voor inclusiviteit.  

Hoe lang doe je er over | 30 minuten

Expert level |  Beginners | Gevorderden | Crazy Pro

Meer weten | Wil je een kijkje achter de schermen bij Mitchells befaamde Vogue shoot? In het interview dat in het septembernummer verscheen, vertelt hij hoe het beeld tot stand kwam. Vorige week dropte hij trouwens super casual een Vogue coverfoto van actrice Zendaya op Instagram met de caption ‘2’. Zijn tweede Vogue cover dus, yes!


De tentoonstelling ‘Tyler Mitchell – I Can Make You Feel Good’ is nog t/m 5 juni in Foam te zien. Meer informatie: https://www.foam.org/museum/programme/tyler-mitchell

Tekst: Ananda Hegeman

Cover: Owen Smith-Clark, ‘Portrait Tyler Mitchell’, © Owen Smith-Clark | Tyler Mitchell, ‘Untitled (Hat)’, 2018, © Tyler Mitchell, beide via: Foam.

Advertenties

GO | NO GO #177: Yippie Yayoi!

GO | NO GO 16 mei 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Onlangs brachten we een bezoek aan Museum Voorlinden, dat op dit moment de 90ste verjaardag van Yayoi Kusama viert met een presentatie van enkele iconische werken.

Als je nog nooit een kunstwerk van Yayoi Kusama bent tegengekomen, dan leef je waarschijnlijk al een tijdje onder een giant yellow pumpkin. De Japanse kunstenaar staat al ruim een halve eeuw wereldwijd bekend om haar opvallende oeuvre; ze pakt bomen in met polkadots, vult vijvers met spiegelbollen, en Instagram loopt over van de miljoenen selfies genomen in haar legendarische Infinity Rooms. Het zijn tijdloze werken die nieuwe generaties blijven aanspreken, een uitzonderlijke prestatie voor iemand die de pensioengerechtigde leeftijd al ver voorbij is. Maar niets is zo mooi als het lijkt; Kusama’s kunst is ook een vorm van therapie voor hevige psychische stoornissen. Al sinds jonge leeftijd lijdt ze aan psychoses. Sommige van haar werken zijn direct geïnspireerd op de hallucinaties die ze al haar hele leven lang beleeft, waarin bloemen tegen haar praten of ze zichzelf ineens in een zee van stippen bevindt. Maar in plaats van te proberen eraan te ontsnappen, besloot ze er kunst van te maken.

Voorlinden_Yayoi-Kusama01.jpg
Yayoi Kusama, ‘Pumpkin’, 2009, © Yayoi Kusama, Collection museum Voorlinden, Wassenaar, foto: Antoine van Kaam

In de tuinzaal van Museum Voorlinden vind je nu een paar toonaangevende voorbeelden uit dit oeuvre. Verwacht echter geen blockbuster-tentoonstelling (een mega-expo) of een compleet overzicht. Het is met minder dan twintig werken een relatief kleine presentatie, variërend van vroege schilderijen tot recente installaties, bijna allemaal afkomstig uit de collectie van het Wassenaarse museum. Maar dat zijn er meer dan genoeg om je even onder te dompelen in het waanzinnige universum van de stippenkoningin.

+ | In de wereld waarin we leven is verandering de norm; modemerken declareren ieder seizoen weer nieuwe trends en Cristiano Ronaldo debuteert elke week op het voetbalveld een ander kapsel. Dan is het best knap als je sinds de jaren ‘60 van de vorige eeuw trouw bent aan één uitingsvorm, namelijk de polkadot. In een inmiddels welbekende uitspraak vergeleek Kusama deze vorm met de zon, die volgens haar symbool staat voor de energie van ons bestaan. Net zoals mensen niet zonder elkaar kunnen, kunnen polkadots ook niet in hun eentje bestaan. Een patroon van polkadots geeft deze energie weer in de vorm van de oneindige beweging die ontstaat, aldus de kunstenaar. Accreations IV (1965) is een mooi voorbeeld van een vroeg werk waarin je ziet hoe Kusama deze beweging ook echt weet te vangen op een plat vlak, door te spelen met kleur en compositie. Het werk bestaat uit vijf kleine canvassen die op een horizontale rij tegen elkaar hangen, op ieder canvas is een stippenpatroon afgebeeld in een net iets andere kleurencombinatie. Vanwege de – op ongelijke afstand van elkaar geplaatste – imperfecte cirkeltjes lijken het net fonkelende sterrenhemels, en als je er te lang naar kijkt word je zelfs een beetje duizelig. Dots (1999) had dat effect al op ons na vijf seconden; een bijna driedimensionaal schilderij dat tot en met de kaders is opgevuld met rode ei-vormen die beschilderd zijn met witte stippen. Hoewel het werk nog geen vierkante meter in beslag neemt en alsnog tot de categorie “wall-art” behoort, word je er helemaal ingezogen. Je wilt het werk het liefst stiekem aaien als de suppoost even niet kijkt. Dat is precies de bijzondere tegenstelling die als een rode draad door het hele oeuvre van Kusama heen loopt: het zijn in theorie geen vrolijke werken maar je wordt er toch heel vrolijk van.

Kusama-Y.-I-am-dying-now.jpg
Yayoi Kusama, ‘I am dying now, there the death’, 2014, © Yayoi Kusama
THE EKARD COLLECTION

± | Oké, wij noemden haar net ook de stippenkoningin (want ja, soms blijft een begrip uit het persbericht zo lekker hangen), maar die bijnaam dekt naar onze mening toch niet helemaal de lading. Want Kusama doet dus veel meer dan stippen tekenen; ze bezorgt haar publiek complete belevingen. Stap de Infinity Mirror Room: Gleaming Lights of the Souls in en ervaar hoe de tijd lijkt even stil lijkt te staan. Het is in feite niets meer dan een ruimte van twee bij twee meter die van binnen compleet bedekt is met spiegels. Daarin zijn kleine ronde gekleurde lampjes opgehangen, en het vlak waarop je kunt staan is omringd met water. Maar zodra de deur achter je dichtslaat, word je onderworpen aan een magische ervaring: door de reflectie lijken de ronde lichtjes zich tot in de oneindigheid te vermenigvuldigen, alsof je in outer space bent beland, terwijl de waterbarricade ervoor zorgt dat je je gewoon onderwerpt aan de eindeloosheid. Kusama vervaagt de scheidslijn tussen de realiteit en fictie nog verder door ook de objecten die in haar fantasieën ontstaan tot leven te brengen en ze in de openbare ruimte te plaatsen. Narcissus Garden (1966-2010) bestaat uit 1500 roestvrijstalen, gespiegelde bollen, die een flinke hoek van de vloer in de tuinzaal in beslag nemen. Samen construeren ze een veld van oneindige reflectie, van de ruimte, van de kunstwerken en van jezelf als bezoeker. Je wordt in de verleiding gebracht om zo dichtbij mogelijk te komen om je eigen spiegelbeeld te bestuderen, en geheel in millennial-fashion vervolgens ongegeneerd een selfie te maken. Met dit werk maakte Kusama in 1966 haar internationale debuut door het ongevraagd op de Biënnale van Venetië te presenteren, en de bollen vervolgens voor 2 dollar per stuk te verkopen! Zo confronteert ze ons met onze ijdelheid, een ijzersterke boodschap van iemand die juist van haar eigen “imperfecties” haar kunst heeft gemaakt. Kusama nodigt je uit om niet alleen te kijken naar haar kunstwerken, maar lokt je, soms zonder dat je het in de gaten hebt, ook haar wereld in. Terwijl je je daar enerzijds als Alice in Wonderland waant, vraag je jezelf toch ook af of dit echt is hoe het er bij Kusama van binnen uitziet?

Hoe lang doe je er over? | 30 minuten (plus drie uur in de rij voor de Infinity Room, als je pech hebt).

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy pro

Meer weten | Het negentigjarige bestaan van Kusama wordt overal ter wereld uitgebreid gevierd! Magnolia Pictures bracht onlangs de documentaire ‘Kusama Infinity – The life and art of Yayoi Kusama’ uit, waarin haar manier van denken en werken worden uitgelicht. Een aanrader voor ieder die graag nog wat dieper in Kusama’s universum duikt.


De tentoonstelling ‘Yayoi Kusama’ is nog t/m 1 september 2019 te zien bij Museum Voorlinden. Meer informatie: http://www.voorlinden.nl/tentoonstelling/yayoi-kusama/

Tekst: Jolien Klitsie

Cover: Portret Yayoi Kusama, via: dazeddigital.com

GO | NO GO #176: Zo veel meer dan Pablo ― kunst uit Colombia

GO | NO GO 14 mei 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Deze keer waren we in Framer Framed voor de tentoonstelling ‘HERE/NOW: Current Visions from Colombia’.

Sinds de roemruchte drugsbaron Pablo Escobar in 1993 werd neergeschoten en de vredesonderhandelingen tussen de Colombiaanse regering en guerrillabeweging FARC (2012-2016) een einde hebben gemaakt aan het jarenlang lopende gewapend conflict, is het leven in Colombia een stuk veiliger geworden. Hoewel de politieke situatie nog altijd schommelt, krabbelt het land weer op en groeit het toerisme rap. Maar het conflict liet diepe littekens na: met zestig jaar van politieke onrust en onophoudelijk geweld dat mede werd veroorzaakt en gefinancierd door de booming drugshandel, kende geen ander gewapend conflict in Latijns-Amerika zo veel slachtoffers. Kunstenaars zijn misschien wel de uitgelezen personen om ons meer inzicht te geven in hoe het is om te leven in Colombia. Hoe zien we deze gewelddadige geschiedenis terug in de lokale kunstproductie? Welke sporen laat het na in het werk van Colombiaanse kunstenaars? En hoe gaan kunstenaars om met de overgang naar vrede? Voor het eerst in Nederland toont een groepstentoonstelling het verhaal van hedendaagse Colombiaanse kunstenaars.

10. kb5MVH4981 kopie.jpgZaaloverzicht ‘HERE/NOW: Current Visions from Colombia’, Framer Framed, foto: Marlise Steeman. 

HERE/NOW: Current Visions from Colombia is een tweedelige-tentoonstelling, verdeeld over twee locaties: het op de NDSM-werf gelegen Beautiful Distress House en achterin de Tolhuistuin, in Framer Framed. Hoewel de expo in Beautiful Distress House helaas al afgelopen, kun  je bij Framer Framed nog tot 30 juni terecht. In deze ruimte wordt het werk van 10 Colombiaanse kunstenaars getoond die met name de spanning, het verdriet en processen van rouw als thema hebben. Toch is er ook een niet-Colombiaan aan de selectie toegevoegd: de Amerikaanse documentairefotograaf Stephen Ferry, die sinds 2000 in Colombia woont en de weg naar de vrede en de vredesonderhandelingen op camera heeft vastgelegd. Zo omvat HERE/NOW een mooie mix kunstwerken: van video’s, (documentaire)foto’s tot installaties. Opvallend is met name de afwezigheid van geweld in deze kunstwerken.

37. kb5MVH5412 kopie.jpg
Oscar Muñoz, ‘Retrato [Portrait]’, 2008, courtesy of the artist, via: Framer Framed.  

+ | HERE/NOW is allereerst een bezoek waard omdat het ons – de ‘Netflix-generatie’ – een realistischer beeld laat zien van de situatie in Colombia dan een serie als Narcos dat doet. Dit soort series dragen namelijk bij aan de verheerlijking en mythevorming van Pablo Escobar en de cocaïnehandel. Als gevolg hiervan lopen veel van de buitenlandse toeristen die naar Colombia komen met trots in een Pablo Escobar-shirt, nemen een ‘narco tour’ of kopen goedkope cocaïne bij het uitgaan. Dit zogenaamde ‘Narco-tourisme’ ontkent echter de serieuze aard van het jarenlange conflict. De cijfers van het Colombiaanse National Centre for Historical Memory zijn immers namelijk keihard: in de tweede helft van de afgelopen eeuw zijn meer dan 7 miljoen mensen slachtoffer geworden van gruwelijk geweld, waaronder 220.000 doden, 83.000 vermisten en bijna 6 miljoen mensen zijn gedwongen hun huis te verlaten. In het werk van de kunstenaars te zien in Framer Framed ontbreekt het geweld dat in zo veel series en films te zien is. Hier is geen behoefte aan sensatie; in plaats daarvan staat het verdriet rondom de slachtoffers en alle personen die nog steeds vermist worden centraal. Een mooi voorbeeld is het werk van Oscar Muñoz (1951) die in zijn video Narciso (2001) flinterdunne houtskoolportretten van mensen die vermist worden laat drijven op het oppervlak van een met water gevulde wasbak. Terwijl het water langzaam wegspoelt door het afvoerputje, vervormt het portret geleidelijk totdat het eindelijk volledig verdwijnt en enkel als wat drap in de wasbak achterblijft. Muñoz trekt hiermee een parallel naar de werking van ons geheugen en de moeite om gezichten te herinneren.

18. kb5MVH5049 kopie.jpg
Zaaloverzicht ‘HERE/NOW: Current Visions from Colombia’, Framer Framed, foto: Marlise Steeman. 

± | Er is meer dat de tien Colombiaanse kunstenaars verbindt: zo zien we meerdere video’s en foto’s waarbij de rivier de hoofdrol speelt. Rivieren zijn erg belangrijk in tijden van oorlog, aangezien ze gebruikt kunnen worden voor transport van mensen, wapens en goederen. Zo vonden er in de afgelopen decennia veel gevechten plaats over het beheer van de rivier. And last but not least, was de rivier ook een plek om lichamen in te dumpen. Een voorbeeld van een werk dat hieraan refereert is Yo Soy También el Otro (2005) van Ana Maria Rueda (1954): vijf foto’s van stenen in een rivierbedding, waarbij de onderkant van de stenen opvallend rood is gekleurd. De stenen hebben die kleur gekregen door de stroming van de rivier, maar de suggestie die wordt gewekt is alsof de stenen in een plas bloed hebben gelegen. Dit werk laat wederom zien dat wanneer je de Colombiaanse kunstenaars aan het woord laat, de beelden behoorlijk subtiel en metaforisch zijn. Hun kunstwerken maken de spanning voelbaar en tonen de verwerking van verdriet, maar hoe het écht ging – de verhalen van geweld en oorlog – moet je als bezoeker zelf invullen. Dat maakt het voor de gemiddelde, niet-ingelezen bezoeker af en toe moeilijk om tot een goed begrip te komen.

Hoe lang doe je er over? | Ongeveer 30 minuten.

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy pro

Meer weten | Benieuwd naar het verhaal van curator Carolina Ponce de Léon? Luister hier naar haar ideeën achter de tentoonstelling.


De tentoonstelling ‘HERE/NOW: Current Visions from Colombia’’ is nog t/m 30 juni 2019 te zien bij Framer Framed. Meer informatie: https://framerframed.nl/exposities/tentoonstelling-herenow-current-visions-from-colombia/

Tekst: Jule van Ravenzwaay

Cover: Carlos Villalón, ‘FARC combatant poses for the camera at a secret camp in Meta, Colombia, during a unilateral cease fire’, 2015, courtesy of the artist & Ojo Rojo Fábrica Visual, Bogotá, via: Framer Framed. 

GO | NO GO #175: De Squad van Basquiat

GO | NO GO 9 mei 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Deze week vanuit een van de meest zuidelijke steden van ons land, Heerlen. Hier toont SCHUNCK nu de tentoonstelling ‘Basquiat – the artist and his New York scene’.

Jean-Michel Basquiat (1960 – 1988) is een van de meest baanbrekende kunstenaars aan het begin van de graffitikunst. Een rasechte New Yorker met Haïtiaanse en Porto Ricaanse afkomst die uiteindelijk de American Dream beleefde, al was het maar voor even. Helaas raakte hij verslaafd aan heroïne, wat hem de dood in joeg op zijn zevenentwintigste. Maar wie was deze jongeman met deze moeilijk uit te spreken naam eigenlijk? Basquiat werd in zijn jeugd creatief gestimuleerd door zijn moeder, die hem vaak meenam naar musea in en rond Brooklyn (you go mom!), en was een A+ leerling op de privéschool waar hij naartoe ging. Maar als tiener kreeg hij het moeilijker: zijn ouders scheidden, zijn moeder werd opgenomen in een psychiatrische kliniek en hij reisde heen en weer tussen New York en Puerto Rico. Basquiat werd opstandig: hij verliet zijn middelbare school, liep weg van huis en besloot uiteindelijk om naar een alternatieve high school op Manhattan te gaan, speciaal voor leerlingen bij wie regulier onderwijs niet paste. Hij werd vanaf dat moment omringd door creatieve geesten. Samen met vriend Al Diaz vormde hij het graffitikunstenaars duo SAMO, kort voor Same Old Shit. Zij bekladden veelal gebouwen in Lower Manhattan met dubbelzinnige berichten als ‘Plush safe he think.. SAMO’ and ‘SAMO as an escape clause’. Dit moment in Basquiats leven en carrière is het startpunt voor de tentoonstelling in het Heerlense SCHUNCK*.

hms-kathsphotography-9414-e1556997585899.jpgZaaloverzicht ‘Basquiat – the artist and his New York scene’, Kaths Photography

De expositie Basquiat – the artist and his New York sceneneemt je mee naar Basquiats New York. Je wordt in deze expositie als het ware geteleporteerd naar de wijk SoHo van de jaren 80: vervallen, vies, vol met krakers en rebelse kunstenaars. Het was deze omgeving die Basquiat uitdaagde en inspireerde om in alles een canvas te zien. De plek waar zelfs rotzooi, in de juiste handen, goud waard was. Wellicht zou je bij een Basquiat-tentoonstelling vooral veel grote schilderijen en muurschilderingen verwachten. In deze expositie komen enkele kleurrijke rauwe schilderijen voor, waarmee Basquiat de kijker confronteert met kwesties als uitbuiting, racisme en onderdrukking. Maar de focus van SCHUNCK* ligt niet zozeer op deze doeken die uiteindelijk voor enorme bedragen werden verkocht. Hier leer je juist het kleinere werk van de New Yorker kennen en de kunstwerken van zijn rijke sociale netwerk. Basquiat bevond zich namelijk in goed gezelschap – zijn squad bestond uit bekende kunstenaars en andere influentials (wist je dat hij een tijdje bij big time gallerist Larry Gagosian woonde en een relatie had met Madonna?), wiens werk in deze expositie naast dat van Basquiat hangt. Just like in the good old days.

Schunck-Expo-Basquiat-©-Harry-Heuts-2019-2.jpg
Zaaloverzicht ‘Basquiat – the artist and his New York scene’, Harry Heuts Photography

+ | Bij binnenkomst bevindt zich een kleine bioscoopsetting waar de film Boom for Real: The Late Teenage Years of Jean-Michel Basquiat (2018)’ draait. De – behoorlijk lange – film geeft een beeld van de scene waarin Basquiat zich begaf en hoe zijn straatkunst op een bepaald moment veranderde in galeriekunst. Zelfs wanneer de film is afgelopen, blijf je in de sfeer van de tijd hangen – de expositie is zo ingericht dat je als het ware Basquiats appartement aan East 12th Street binnenloopt. Een bekladde radiator die nauwelijks te herkennen is door de vele lagen verf, vermaakte en beschilderde kledingstukken en sculpturen bestaande uit afval van de straat vormen het decor voor verschillende intieme kunstwerken aan de wanden en op de vloer. De kunst is ontstaan in het appartement in de East Village dat Basquiat deelde met zijn toenmalige vriendin Alexis Adler; schilderijen, sculpturen, werken op papier, een notitieboekje en talrijke foto’s die Adler in deze periode maakte. Alle stukken zuigen je in zijn persoonlijke belevingswereld. Een favoriet van ons: een van Basquiats notitieboeken. Het is alsof je even over zijn schouder meekijkt. Hij gebruikte deze notitieboeken om zijn creatieve gedachtes en experimenten te uiten. De inhoud varieert dan ook van tekeningetjes tot telefoonnummers en woordgrappen – alles waarvan hij dacht dat het belangrijk was om te onthouden schreef hij op. Zo stuiten we op de meest random woordcombinaties die haast kleine gedichtjes worden, als  ‘A pardon from a fat governor on a golf holiday. Just in time for a stockmarket suicideparty for an innocent bystander on a naked x-mas.’

12-foto-Francene-Keerey-Times-Square-Show-Sign-Bord.jpg
Francene Keerey, ‘Times Square Show Sign Bord’, 1980

+ | Iedereen weet wel hoe Times Square eruit ziet, al is het van films of goedkope fotoprints die je bij elke budget-cadeauwinkel kunt krijgen. Maar het is niet alleen maar licht en reclame; het is ook een gevaarlijke plek, met zakkenrollers en mensen met grijpgrage handjes. Dit is echter niets in vergelijking met de jaren 80 toen het echt een bolwerk van drugs, prostitutie en criminaliteit was. Niet direct een plek om een kunstshow te houden zou je zeggen, maar het paste juist in de filosofie (die de middelvinger opstak naar het gevestigde artistieke milieu) van de radicale groep kunstenaars die iedereen wakker wilden schudden met hun nieuwe groepsexpositie: The Times Square Show. Deze expositie vond plaats in een voormalig bordeel en toonde werk van meer dan 100 jonge kunstenaars die tot dan toe voornamelijk de straat als canvas hadden gebruikt. Denk aan: Jenny Holzer, Kiki Smith, Keith Haring, en natuurlijk Basquiat. Nieuwe vormen van kunst, zoals video’s, performances en graffiti vulden het voormalige bordeel. Een klein deel van de werken die destijds te zien waren, zijn nu naar SCHUNCK* gehaald.

01-Painted-television-in-the-apartment-c-1979-1980.jpg
Jean-Michel Basquiat, ‘Painted television in the apartment’, 1979-1980

Deze miniatuur Times Square Show geeft je een glimps van de twee weken-durende expositie in 1980, die nog net zo actueel lijkt te zijn als toen – thema’s die de boventoon voeren zijn prostitutie, open seksualiteit, de positie van de vrouw. Maar ook: de stedelijke ecologie. Ratten dus. Kunstenares Christy Rupp (1949) is erg geïnteresseerd in het gedrag van dieren in de grote stad. Dit uit zich in haar poster Rat Patrol die ze niet op straat, maar binnen op “rathoogte” langs de plinten van de trap en de gang plakte. Een statement naar het dreigende gevaar voor volksgezondheid die ontstond door de vele ratten in New York City. Een ander werk dat onze aandacht meteen grijpt is Teri Slotkins Porno Film uit 1978. Van een normale afstand lijkt het een abstract, vrij expressionistische samenstelling van beelden. Als je een stapje dichterbij doet om de details te bewonderen, valt je ineens op dat het stills zijn uit een pornofilm. Een komische optische illusie die extra leuk wordt gemaakt: er hangt een vergrootglas bij, zodat je samen met de andere bezoekers porno kunt kijken. Gezellig.

Hoe lang doe je er over? | Het is een tentoonstelling waar je even in moet duiken en op je in moet laten werken. Neem tussendoor even pauze en vergeet ook niet de film aan het begin(deels) te bekijken, als je dat alles doet ben je wel een goed uur bezig!

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy Pro

Meer weten | SCHUNCK* organiseert een aantal leuke activiteiten rond de tentoonstelling, zoals het Basquiat Café in De Nieuwe Nor. Dit is een serie gratis toegankelijke café-avonden, waarbij er door middel van muziek, lezingen en een poetry slam dieper in wordt gegaan op het werk en leven van Jean-Michel Basquiat. Kijk hier voor meer informatie en een overzicht van alle events.


De tentoonstelling ‘Basquiat – the artist and his New York scene’ in SCHUNCK* is nog t/m 2 juni 2019 te zien. Meer informati: https://basquiat.schunck.nl/

Tekst: Yaël Speck

Coverbeeld: Jean-Michel Basquiat in in apartment’, 1981

GO | NO GO #174: Mystery man uit Elsloo

GO | NO GO 30 april 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Deze keer bezochten we het Bonnefantenmuseum in Maastricht voor de expositie ‘Meester van Elsloo. Van eenling naar verzameling’.

Niet alleen James Bond en Sherlock Holmes waren mannen van mysterie, ook de Middeleeuwen barsten van de anonieme helden en dan vooral naamloze kunstenaars. In het Bonnefantenmuseum in Maastricht wordt al jaren onderzoek gedaan naar één van de grootste raadsels uit de kunstgeschiedenis: de Meester van Elsloo. In de tentoonstelling ‘Meester van Elsloo. Van eenling naar verzameling’ wordt geprobeerd de beste man te ontmaskeren en meer inzichten te krijgen in hoe hij werkte. ‘De meester van wat of wie’, vraag je? Let us explain. Er zijn veel sculpturen uit de Middeleeuwen waarvan we niet weten door wie ze zijn gemaakt, maar er zijn ook veel beeldhouwers die niet te identificeren zijn. Dan wordt er vermoed dat een bepaalde groep sculpturen door iemand is gemaakt, maar kunnen we er nog geen naam (van een bekende of volledig “nieuwe” kunstenaar) aan koppelen. In plaats van alle kunstwerken toe te schrijven aan ‘anoniem’ (imagine the chaos), wordt er vaak een speciale ‘noodnaam’ toegewezen: de Meester van Elsloo is zo’n naam.

Elsloo, Parochie Sint-Augustinus, Sint-Anna-te-Drieân ∏ KIK-IRPA, Brussels (Belgium). Foto Jean-Luc Elias (1).jpg
Elsloo, Parochie Sint-Augustinus, Sint-Anna-te-Drieân, KIK-IRPA, Brussels. Foto Jean-Luc Elias

De Lage Landen – grofweg het huidige Nederland, Luxemburg, België – had een grote beeldhouwproductie in de late middeleeuwen. Deze onvolprezen meesterwerken zijn zeker niet weggestopt: je vindt ze in onder andere het Victoria & Albert Museum in Londen, het Louvre in Parijs en het Rijksmuseum in Amsterdam. Ook kom je vaak nog een topstuk tegen in kerken: niet alleen de grote, maar ook in kleine kerkjes in afgelegen dorpen vind je vaak nog de mooiste beelden, soms op hun originele plaats. In het Bonnefantenmuseum krijgt sculptuur-superster Meester van Elsloo nu een museaal podium. Deze kunstenaar was rond 1500 werkzaam in Limburg en maakte voornamelijk houten beelden. Zijn topstukken staan allemaal in Elsloo, waardoor anoniempje zijn emergency name ‘Meester van Elsloo’ heeft gekregen. Na deze ontdekking werden er meer en meer werken gevonden die wel erg op die in Elsloo leken – resultaat: zo’n 200 werken dragen nu zijn name tag. In deze tentoonstelling is het aan jou om je monocle uit je tas te pakken en op onderzoek te gaan – welke werken horen nu echt bij deze kunstenaar?

Corpus, Ellikom, St. Harlindis en Relindiskerk ∏Elfi Brouwers Fotografie (6).jpg
detail Corpus, Ellikom, St. Harlindis en Relindiskerk, foto: Elfi Brouwers Fotografie

+ | Aan tentoonstellingen over schilderkunst, installaties of fotografie geen gebrek tegenwoordig. Maar de exposities die over Middeleeuwse beeldhouwkunst worden gemaakt, kunnen we makkelijk op onze vingers tellen. Hier zijn een aantal redenen voor te bedenken: er is veel minder beeldhouwkunst overgebleven uit de Middeleeuwen dan schilderkunst, en de stukken die er nog zijn, zijn vaak fragmenten van wat ze ooit zijn geweest (bijvoorbeeld van enorme altaarstukken als het Goldene Wunder). Dit komt omdat ze kwetsbaar waren, vaak werden verplaatst, maar ook omdat tijdens de Beeldenstorm veel beelden zijn vernield. Daarbij komt nog dat kijken naar beeldhouwkunst vaak als moeilijk wordt ervaren. We weten niet zo goed hoe we er naar moeten kijken, vaak dus omdat het fragmenten zijn en ze uit hun context zijn geplaatst en nu in kille, witte museumzalen worden gepresenteerd. Wij pleiten voor een herwaardering van deze oude sculpturen! Vooral aangezien ze eigenlijk een soort driedimensionale schilderij zijn die als het ware tot leven komen. Hoe cool is dat?! Ze bieden een unieke kans om figuren als bijvoorbeeld Maria of Christus eens rondom te bekijken (wij zien mogelijkheden, lees: spieken onder lendedoekjes).

± | Niet alle 200 aan de Meester van Elsloo toegeschreven werken zijn bijeengebracht op de tentoonstelling – thank god, dat zou waarschijnlijk een overkill zijn voor één expo. De werken die te zien zijn, zijn van verschillende kwaliteit: van de topwerken van de hand van de Meester tot aan beelden die door anderen in zijn atelier zijn gemaakt. Experts zijn er inmiddels over eens dat die 200 werken nooit door één en dezelfde man kunnen zijn gemaakt. De meester-kunstenaars uit die tijd hadden doorgaans een eigen atelier, waarin ook andere beeldhouwers en vooral veel leerlingen werkten. In de eerste werken op de tentoonstelling maak je kennis met de signature style van de Meester van Elsloo. Door middel van de vormgeving in de zaal – drie gekleurde lijnen op de grond – word je vervolgens door alle andere zalen geleid. Elke lijn biedt je de kans om een ander aspect van de beelden te vergelijken: haar, handen en de plooival van de kleding. Maak wel even een mentale notitie of foto van welke lijnkleur waar voor staat, want na één zaal zijn wij dat alweer vergeten. De inrichting met de lijnen die over de grond lopen stimuleren jou als bezoeker wel om goed te kijken, je oog te trainen en verschillen en overeenkomsten zien. Leuk om met z’n tweeën te doen: hoeveel verschillende ‘handen’ (dus kunstenaars) zie je terug in bijvoorbeeld één zaal?

Meester van Elsloo. Van eenling naar verzameling - Exhibition - ∏ Casper Bijmans 26.02.2019-1.jpg
Zaaloverzicht Meester van Elsloo. ‘Van eenling naar verzameling’, foto: Casper Bijmans.

+ | Als je je verheugt op een antwoord op de vraag wie de Meester van Elsloo nu eigenlijk is, word je teleurgesteld. Na al die jaren onderzoek is er helaas nog steeds geen duidelijk beeld wie de meester is, met wie hij samenwerkte en hoeveel ateliers er betrokken zijn bij het grote oeuvre, laat staan met wie hij het bed deelde of wie zijn favoriete orgelmuzikant was. Dit geeft eigenlijk al aan hoe lastig het bestuderen van beeldhouwkunst uit deze tijd is. Maar aan de andere kant zorgt het mysterie rondom deze beelden dat ze zelfs honderden jaren later nog als echte conversation pieces gelden, zoals ze waarschijnlijk ook allemaal ooit bedoeld zijn. Beeldhouwkunst is perfect om uitgebreid te bekijken en te vergelijken, je kan er vaak omheen lopen en van alle hoeken bekijken. De vele sculpturen verschillen in formaat: van levensgroot tot sculpturen die je het liefst in je tas mee zou willen nemen naar huis. De details zijn vaak levensecht, de gewaden zijn in de mooiste plooien om een lichaam gedrapeerd, de blik in de ogen van Maria is indrukwekkend intens – in a way is beeldhouwkunst veel intiemer dan een plat schilderij. De meeste werken waren ook bedoeld om het geloof intenser te beleven – driedimensionale storytelling via een gekruisigde Christus of een wenende Maagd.

Hoe lang doe je er over | In circa 30 minuten heb je de lijnen gevolgd en alle sculpturen gezien.

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy Pro

Meer weten | Leuk: aan het begin van de tentoonstelling is er een speciale wand ingericht waar je de geur van de middeleeuwen kunt ruiken (denk aan ratten, rioolwater en rotzooi, iww), maar gelukkig ook de geur van sterk ruikende planten en kruiden die de rich and wealthy gebruikten om de eerdergenoemde vieze geuren te verdoezelen. Ruik en voel hier ook aan een stuk oud hout – wanneer doe je dat nou in het dagelijkse leven?!


De tentoonstelling ‘Meester van Elsloo. Van eenling naar verzameling’ ’is nog te zien t/m 16 juni 2019 in het Bonnefantenmuseum Maastricht. Meer informatie: https://www.bonnefanten.nl/nl/actueel/pers/tentoonstelling_meester_van_elsloo

Tekst: Charlotte Hercules

Coverbeeld: detail Corpus, Ellikom, St. Harlindis en Relindiskerk, foto: Elfi Brouwers Fotografie

GO | NO GO #173: Free the nipples

GO | NO GO 25 april 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Passend bij onze lentekriebels, bezochten we de tentoonstelling ‘Japans Naakt’ in Japanmuseum SieboldHuis.

In het Leiden zie je nu meer dan 120 nudies. Niet stiekem achter rode gordijntjes of sliding in your dm’s, maar in een tentoonstelling in het Japanmuseum SieboldHuis. In het fotografisch werk van meer dan 30 Japanse kunstenaars wordt het naakte lichaam namelijk met veel verschillende blikken bekeken. Naakt hoeft dus niet per sé sexy te zijn, hoewel dit natuurlijk wel gewoon mag – wij zijn groot voorstanders van een flinke dosis sexiness in al haar verschijningsvormen. Rauw erotisch werk wordt in de expositie afgewisseld met zachte en intieme kijkjes in de levens van openhartige Japanners. Maar deze verzameling naaktfotografie vertelt je ook veel over maatschappelijke en sociale ontwikkelingen in Japan door de jaren heen. Thema’s als genderdiversiteit, erotiek en feminisme komen allemaal voorbij in het statige museum.

DSC_0101.jpgZaaloverzicht ‘Japans Naakt’ in Japanmuseum SieboldHuis.

Je begint je bezoek aan de expo met een kleine cursus in Japanse fototechniek. Al dwalend door de kamers in dit achttiende-eeuwse monumentale pand krijg je op chronologische wijze allerlei technische hoogstandjes in je schoot geworpen. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de foto’s van geisha’s die in de negentiende eeuw met de hand zijn ingekleurd met een mengsel van ei (fun fact om indruk mee te maken tijdens je paasontbijt). Verderop in de expositie loop je de periode binnen, waarin fotografie niet alleen wordt gebruikt om een realistische weergave van de werkelijkheid te geven, maar ook de grenzen van fotografie als kunstvorm steeds meer worden opgerekt. Dit wordt bijvoorbeeld gedaan door foto’s te manipuleren met zachte tonen, zodat de foto’s er steeds meer schilderachtig uit gingen zien. De tentoonstelling start vrij subtiel en met voldoende uitleg van de technieken, maar gaandeweg worden de kiekjes van mensen in hun birthday suits steeds gevarieerder en rauwer.

Japans naakt 4.jpg
Nobuyoshi Araki, ‘Zonder titel’ uit de serie ‘Allurin Hell’, 2008, collectie Bert Sliggers/Andrea de Wilde Courtesy Relfex, Amsterdam

+ | Je komt ogen tekort als je de werken van de meer dan 30 fotografen goed wilt bestuderen. Wij lichten daarom graag een niet te missen fotograaf voor je uit: wie niet kan en mag ontbreken in deze tentoonstelling is grootmeester Nobuyoshi Araki. Hij is bekend en berucht in Japan; sommige mensen bestempelen zijn vernieuwende werk immers als pornografisch of zelfs vrouwonvriendelijk. Desalniettemin wordt hij in Japan – en over de rest van de wereld, ook Gaga is fan – al jaren op handen gedragen als kunstenaar. In zijn  carrière heeft Araki veel expliciete foto’s van naakte vrouwen gemaakt – en met expliciet bedoelen we full frontal nudity en fetisjisme. In Leiden zien we een serie kleurenfoto’s waarin vrouwen op ingenieuze wijze in de bondagetouwen hangen. In deze kunstzinnige, erotische uiting waarin de spanning tussen macht en overgave centraal staat, lijken de vastgesnoerde vrouwen op de foto’s van Araki trots en kracht uit te stralen. De fotograaf speelt met zijn foto’s bovendien met het gegeven van censuur als het gaat om het tonen van de vulva en tepels van de vrouw. Want hoewel de vrouwen veelvuldig full frontal te zien zijn, worden de intieme lichaamsdelen af en toe ook weggekrast of bedekt door een stuk fruit. Hiermee roept hij jaren geleden al dezelfde discussie op die we nog steeds voeren. Wie bepaalt wanneer een naakt lichaam – ook jouw lichaam dus – het predikaat aanstootgevend krijgt? De foto’s die je in deze expositie maakt, worden echter waarschijnlijk linea recta van je feed geveegd als je ze op Instagram wilt tonen. Wij zeggen: challenge accepted.

Japans naakt 8.jpg
Yoshiyuki Iwase, ‘Zonder titel’, circa 1955, The Estate of Yoshiyuki Iwase / Eric Franck Fine Art, London, Foto’s: Sakiko Nomura uit de serie Nude / A Room / Flowers, 2012

+ | In de tentoonstelling worden we keer op keer verrast door interessante en verrassende feitjes en verhalen achter de foto’s die een documentair karakter hebben. Neem bijvoorbeeld de foto’s van Iwase Yoshiyuki waarop we vrouwen die werken als parelduikers zien, ook wel ‘Ama’ genoemd. Tijdens dit werk happen zij aan de oppervlakte naar lucht en duiken zonder zuurstoftank naar parels op de zeebodem. Ariël eat your heart out. We zijn ook erg aangenaam verrast door de hoeveelheid series die relevante maatschappelijke thema’s als gendertransitie en body awareness aanstippen. Het blijft echter opvallend hoeveel naakten vrouwelijk zijn – waar zijn alle mannelijke lijven? Gelukkig is daar de vrouwelijke fotograaf Sakiko Nomura, die in haar zwart-wit foto’s met een female gaze het mannelijke lichaam bestudeert. In deze tentoonstelling wordt op verfrissende wijze getoond hoeveel verschillende perspectieven op het naakte lichaam geworpen kunnen worden, en dat alles met een betoverende Japanse esthetiek. #freethenipple op z’n mooist.

Hoe lang doe je er over? |  60 minuten

Expert level | Beginner | Gevorderden | Crazy Pro

Meer weten | In deze inleiding op de tentoonstelling krijg je een mini-rondleiding van directeur Kris Schiermeier (Japanmuseum SieboldHuis) en Martijn van Pieterson (IBASHO Gallery Antwerpen).


De tentoonstelling ‘Japans Naakt’ is nog t/m 8 september 2019 te zien in Japanmuseum SieboldHuis. Meer informatie: https://www.sieboldhuis.org/

Tekst: Carlien Lammers

Cover: Campagnebeeld ‘Japans Naakt’ in Japanmuseum SieboldHuis. 

GO | NO GO #172:  The Future, Past and Present are female

GO | NO GO 17 april 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Deze week voelde we ons ‘empowered AF’ in de grachtengordel van Amsterdam, waar we de tentoonstelling ‘Futures, Past & Present’ in Huis Marseille bezochten.

Wat hebben fotografen Céline van Balen, Julie Greven, Esther Kroon en Helga Paris met elkaar gemeen? Behalve dat het alle vier vrouwen zijn, is hun gemeenschappelijke gave dat ze hun modellen op unieke en persoonlijke wijze hebben weten vast te leggen. Heeft dit te maken met het feit dat ze zelf ook vrouwen zijn? Huis Marseille suggereert in de tentoonstelling Futures, Past & Present van wel. Door het hele museum vind je hier het werk van deze vier boss ladies, van wie de opkomst van hun carrière bovendien werd bepaald door bijzondere omstandigheden.

Berliner Kneipen (Berlin, 1974-1982).jpg
Helga Paris, ‘Berliner Kneipen (Berlin, 1974-1982)’, via: Huis Marseille, Amsterdam

De foto’s van Helga Paris (1938) gaan bijvoorbeeld over het leven in de Duitse Democratische Republiek, waar sporen van de Tweede Wereldoorlog en het communistische regime toen nog erg duidelijk te zien waren. Het werk Céline van Balen (1965) valt samen met de bloeiperiode van de analoge fotografie in de Nederlandse kunstindustrie, die de laatste tijd mede door sociale media weer aan populariteit wint. Van Balen en Esther Kroon (1966) maken beiden deel uit van een generatie Nederlandse fotografen die in de nineties internationale bekendheid genoot, vooral door hun talent om jonge kinderen bijzonder authentiek vast te leggen. Het werk van de Deense Julia Greeve (1991) belichaamt in deze tentoonstelling de Instagram-generatie door alleen jonge vrouwen te fotograferen en analoog te werken, wat het erg goed doet op het medium. Zo komen het verleden, heden en de toekomst van (vrouwelijke) portretfotografen in deze tentoonstelling mooi samen.

KRO-169-2_B-r.jpg
Esther Kroon, ‘Recreatiegebied Spaarnwoude, Amsterdam’, 1989, © Esther Kroon. Courtesy Nederlands Fotomuseum, Rotterdam, via: Huis Marseille, Amsterdam

+ | Warning: als je geen last hebt van baby fever krijg je door de kinderportretten van Esther Kroon geheid klapperende eierstokken of acute knuffelverlangens. In 1989 kwam haar carrière in een stroomversnelling door de serie Kinderen in de grote stad, waarin ze spelende kinderen in verschillende buurten van Amsterdam vastlegde. Haar veelbelovende carrière kwam tragisch tot een abrupt einde toen zij op 25-jarige leeftijd in Guatemala werd beroofd en vermoord. Wat opvalt aan de kinderportretten van Kroon is het perspectief: ze fotografeerde de kinderen bewust dichtbij en vanuit een laag standpunt. Hierdoor lijken sommige kinderen net superheldjes (again: very cute). Ook is het typisch voor Kroon dat ze kinderen uit alle lagen van de maatschappij heeft gefotografeerd, die allemaal stuk voor stuk even intens in de camera kijken. Kroon nam haar modellen, ondanks hun jonge leeftijden, uiterst serieus. Deze kinderen zijn echte personen, geen metaforen of tabula rasa, zoals ze vaak worden afgebeeld. Op haar zwart-wit foto’s ogen ze stuk voor stuk dapper, kwetsbaar en vooral uniek.

By_the_Bench_2018_Julie_Greve.jpg
Julie Greve, ‘By the bench’, 2018, via: Huis Marseille, Amsterdam.

+ | De Deense Julie Greve vertegenwoordigt in deze tentoonstelling het heden en de toekomst. In 2018 studeerde ze af aan Central Saint Martins in Londen, waar haar talent niet onopgemerkt bleef. Haar afstudeerwerk werd gelijk tentoongesteld in de Bonington Gallery (Nottingham) en nu dus in Huis Marseille. Je moet hier trouwens wel even zoeken want het werk hangt een beetje verstopt: beneden en in het tuinhuis. Greve fotografeert uitsluitend Deense jonge meisjes die weinig tot geen ervaring hebben met model staan. Het resultaat: herkenbare, persoonlijke en intieme portretten van tienermeiden. We kregen er spontaan flashbacks van naar onze eigen tijd als tieners. Een onzekere, maar zeker ook mooie periode die ons heeft gevormd tot de (doorgaans) zelfverzekerde vrouwen die we vandaag zijn. Het museum lijkt met deze tentoonstelling een signaal af te willen geven: het is nu écht tijd om vrouwelijke makers met grotere regelmaat een podium te geven in een kunstwereld die nog steeds erg wit en erg man is. Dit roept iedereen natuurlijk al jaren, maar Huis Marseille puts its money where its mouth is. Het programma voor komend jaar wordt gedomineerd door vrouwelijke fotografen, met aankomende exposities van onder andere Deana Lawson en Elspeth Diederix. Is Huis Marseille onaangekondigd bezig met het Jaar van de Vrouw? We are down for that.

Hoe lang doe je er over | 60 minuten

Expert level |  Beginners | Gevorderden | Crazy Pro

Meer weten | Altijd al benieuwd geweest waar de term ‘The Future is Female’ nou eigenlijk vandaan komt? De slogan is in de jaren 70 ontstaan en werd als eerste gebruikt door Labyris Books, een boekenwinkel in New York die bekend stond om het grote aanbod boeken met een lesbisch thema. Zij maakte een shirt met deze slogan, dat in 1975 werd gedragen door Alix Dobkin, een bekende zangeres. Een paar jaar geleden ging de slogan plotseling weer viral toen een groot geschiedenis-Instagram account (@h_e_r_s_t_o_r_y) een foto poste van Alix Dobkin die het shirt droeg. Celebrities als Cara Delavigne werden ermee gespot op straat en inmiddels gooit iedereen met de term alsof het confetti is.


De tentoonstelling is nog t/m 2 juni in fotografiemuseum Huis Marseille te zien.

Meer informatie: https://www.huismarseille.nl/tentoonstelling/futures-past-present/

Tekst: Ananda Hegeman

Cover: Celine van Balen, ‘Zira Berg’, ‘Document Nederland: Kinderen van Zeven, 1997–1999, © Céline van Balen. Courtesy Rijksmuseum, Amsterdam / Willem van Zoetendaal. via: Huis Marseille, Amsterdam. 

GO | NO GO #171: Fotografische chirurgie in Foam

GO | NO GO 10 april 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Met deze keer de tentoonstelling ‘Scheltens & Abbenes – ZEEN’ in het Amsterdamse fotografiemuseum Foam.

In de grote zaal op de eerste verdieping van Foam treed je een wonderbaarlijke vormenwereld binnen. Aan de muren hangen grote ingelijste foto’s met kleurrijke vlakken en lijnen die niet meteen te duiden zijn. Op de grond ligt een verzameling van evenmin te verklaren geometrische vormen, een opgerold paars tapijt en een opgevouwen verwarmingsdeken op een pallet. Ook de zoektocht naar een zaaltekst die uitleg kan bieden, vergt enige moeite. Na twee keer goed rondgekeken te hebben, blijkt dat deze onderdeel is van de sculpturengroep in het midden van de zaal – de tekst ligt als een tentzeil uitgestrekt over een wit blok. Hier wordt de wereld van kunstenaarsduo Scheltens & Abbenes gepresenteerd, zo lezen we, de meest vooruitstrevende fotografen van het hedendaagse stilleven in Nederland.

Fantastic Man Irony c Scheltens Abbenes.jpg
Scheltens & Abbenes, ‘Fantastic Man, Irony’, 2012, via: Foam 

Scheltens & Abbenes zijn Maurice Scheltens (NL, 1972) en Liesbeth Abbenes (NL, 1970). Sinds 2001 werken de twee samen aan fotografie-opdrachten voor mode- en designmerken. Voor de modeliefhebber voelt de stijl van Scheltens & Abbenes wellicht bekend aan. Het uitgebalanceerde zachte kleurenpalet, de minimalistische abstractie en de aandacht voor kwaliteit van materialen, doen denken aan de uitstraling van Scandinavische modehuizen. Het is dan ook geen verrassing dat Scheltens & Abbenes grote campagnes hebben ontworpen voor het Zweedse modelabel COS; het campagnebeeld van de tentoonstelling, een foto van tientallen keurig gearrangeerde licht roze, blauwe en groene zeepjes, is onderdeel van de serie Collections voor COS uit 2012. Maar ook foto’s voor andere grote modehuizen als Paco Rabanne en Hermès komen voorbij in de expositie. Daarnaast maakte het duo editorials voor magazines als Fantastic Man, The Gentlewoman of New York Times Magazine. Voor het eerst is de fotografie van Scheltens & Abbenes bij elkaar gebracht en in een volledig nieuwe context te zien: niet in een magazine, maar in een museum.

Scheltens&Abbenes, Scholten&Baijings, Art Institute Chicago, Hay, 2013.jpgScheltens & Abbenes, ‘Hay, Art Institute Chicago, Hay’, 2014, via: Foam. 

+ | Bij Scheltens & Abbenes gaat het om het object – of het nou de voering van een jaszak is, een stukje kant of een glazen knikker. Mensen of dieren ontbreken in hun wereld. Schilderijen of tekeningen waar, op een verdwaald vliegje na, geen levende wezens zijn afgebeeld, worden in de Kunstgeschiedenis ‘stillevens’ genoemd. Deze beelden van levenloze objecten zijn alles behalve natuurlijk. Ze zijn zorgvuldig door de kunstenaar bedacht, gearrangeerd en belicht. Diezelfde kunstmatigheid zien we terug in de stillevens van Scheltens & Abbenes. Niets lijkt aan het toeval overgelaten te zijn en alle objecten en vormen zijn bedachtzaam en precies vastgelegd op camera. Scheltens & Abbenes ontleden de objecten en gebruiken de lens van de camera om nieuwe gewaarwordingen aan het licht te brengen. Als titel van de tentoonstelling koos het kunstenaarsduo ‘ZEEN’, een woord dat synoniem is aan de pees, het weefsel dat onze spieren en botten laat bewegen en bij elkaar houdt. Net zoals doktoren het lichaam ontleden om zo achter haar functioneren te komen, ontleden Scheltens & Abbenes objecten. Ze vragen de bezoeker om ook eens als een chirurg of laborant naar alledaagse objecten te kijken om zo tot de ontdekking te komen uit welke onderdelen die objecten allemaal bestaan en daar de functionele schoonheid van in te zien. Speciaal voor Foam maakten de kunstenaars ook de nieuwe video-installatie Zeen, waarin de verschillende beelden uit het oeuvre op vier wanden worden geprojecteerd, bijgestaan door muziek, waardoor je als bezoeker helemaal in de wereld van Scheltens & Abbenes wordt opgezogen.

Cos Collection Soapbars c Scheltens Abbenes.jpg
Scheltens & Abbenes, ‘Cos, Collection Soapbars’, 2012, via: Foam. 

+ | Naast een uitgesproken benadering van het object en zoektocht naar het wezen der dingen, laten Scheltens & Abbenes zien dat een huwelijk tussen opdrachtfotografie en autonome fotografie – oftewel ‘kunst’ – mogelijk is. Ze doen dit door het presenteren van tweeluiken. In deze tweeluiken worden beelden uit commerciële opdrachten gemixt en gematcht met autonome foto’s. De twee soorten fotografie gaan naadloos in elkaar over en laten zien dat het een dunne lijn is tussen zogenaamde ‘hoge en lage kunst’. Maar ondanks deze ontwikkeling is het onderscheid nog altijd aanwezig en wordt fotografie, en zeker een opdracht voor een modehuis of rapportage in een magazine, zelden op hetzelfde niveau als kunstfotografie gezien, laat staan als dat van schilderijen en sculpturen. Fotografie in haar algemeenheid werd sinds haar ontstaan door de kunstwereld gecategoriseerd als ‘toegepaste kunst’, en pas in de tweede helft van de twintigste eeuw langzaam geaccepteerd als autonome kunstvorm. In hun weloverdachte ensembles pogen Scheltens & Abbenes ook opdracht- of commerciële aan de categorie ‘kunst’ toe te voegen. Als chirurgen ontleden ze elk onderdeel en tonen ze ons de verschillende gezichten van het object, en van wat kunst kan zijn.

Hoe lang doe je er over? | Ongeveer 30 minuten.

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy pro

Meer weten | Bij de tentoonstelling hoort ook de publicatie van Scheltens & Abbenes’ boek ZEEN, naar het grafisch ontwerp van Esther de Vries. Een presentatie van het boek is te zien in de ruimte parallel aan het café van Foam. In het boek worden de beelden in een nieuwe volgorde en combinatie gepresenteerd en vergezeld door enkele teksten. Hiermee heb je de kans de foto’s uit de expo van Scheltens & Abbenes nog eens te bewonderen en de expo als het ware naar huis te nemen!


De tentoonstelling ‘Scheltens & Abbenes – ZEEN’ is nog t/m 5 juni 2019 te zien bij Foam. Meer informatie:

Tekst: Jule van Ravenzwaay

Cover: Scheltens & Abbenes, ‘Cos, Collection Soapbars’, 2012, via: Foam. 

GO | NO GO #170: Een rondje Rembrandt #4: Spaar ze allemaal in het Rijksmuseum

GO | NO GO 4 april 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Dit jaar knallen we er een speciale serie in: ‘Een rondje Rembrandt’, ter gelegenheid van het nationale themajaar ‘Rembrandt en de Gouden Eeuw’. In 2019 is het namelijk precies 350 jaar geleden dat Rembrandt is overleden. Door het hele land vinden er bijzondere Rembrandt-themed exposities plaats en wij gaan ze stuk voor stuk af. Deze week zijn we zijn we in het Rijksmuseum, waar nu de tentoonstelling ‘Alle Rembrandts’ te zien is.

Het Rijksmuseum kan met de grootste collectie schilderijen van Rembrandt worldwide natuurlijk niet achterblijven dit Rembrandtjaar! Maar niet alleen de grote doeken als de Nachtwacht, het Joodse Bruidje en de Staalmeesters hebben hun thuis gevonden in het neo-gotische paleis van Cuypers, in de krochten van het prentenkabinet bevinden zich ook de kleinste meesterwerkjes van Rembrandt. Voor ‘Alle Rembrandts’ heeft het Rijksmuseum een grote lenteschoonmaak gehouden en alle kasten, kabinetten, depots en hoekjes van de collectie Rembrandt uitgeplozen. Resultaat: een totaalbeeld van Rembrandt als kunstenaar, mens en vooral als verhalenverteller in circa 350 kunstwerken. Dit is nog nooit eerder gedaan en mogelijk is dit ook de enige keer in ons leven dat we het kunnen zien.

Alle Rembrandts-0314.jpg
Zaaloverzicht ‘Alle Rembrandts’, het Rijksmuseum, Amsterdam

Rembrandt is de meester van de selfie: geen één andere kunstenaar heeft in de zeventiende eeuw zoveel zelfportretten gemaakt als mister van Rijn. Dat wordt duidelijk in de eerste zaal, waar we up-close and personal kennismaken met de meester: lachend, fronsend, chagrijnig, beteuterd, alle emoties komen voorbij. In 1604 raadde kunstschilder en schrijver Karel van Mander in zijn Schilder-boeck kunstenaars aan om – heerlijk ijdel – de spiegel veel te gebruiken om de eigen gezichtsuitdrukkingen te bestuderen. And so Rembrandt did. Hij gebruikte zichzelf talloze keren als model, zowel in studies als in voltooide schilderijen of etsen (leuke speurtocht: hoe vaak etst of schildert hij zichzelf stiekem in een andere voorstelling?). Vaak hulde hij zichzelf in uitbundige hoofddeksels, zoals baretten en hoeden met pluizige veren. Maar met zijn zwoele lange lok over zijn voorhoofd (ook wel ‘lovelock’ genoemd) in Zelfportret met warrig haar toont Rembrandt zichzelf vooral als ambitieuze en slightly sleeky gentleman-kunstenaar. Na deze informele nice-to-meet-you is het tijd om zijn oeuvre te verkennen.

Schermafbeelding 2019-03-31 om 19.59.23.png
Links: Rembrandt van Rijn, ‘Zelfportret met warrig haar’, ca. 1628-1629, legaat van de heer en mevrouw De Bruijn-van der Leeuw, Zwitserland, 1961, via: Rijksmuseum, Amsterdam. | Rechts: Rembrandt van Rijn, Zelfportret, ca. 1628. Aankoop met steun van de Vereniging Rembrandt, de Stichting tot Bevordering van de Belangen van het Rijksmuseum en het Ministerie van CRMRembrandt

+ | Van zijn eerste werken als jonge schilder in Leiden, tot aan zijn verhuizing naar Amsterdam: het leven en werk van de schilder wordt aan de hand van verschillende thema’s uitgelicht. In Leiden gebruikt hij vaak zijn moeder als model voor verschillende studies, maar vermoedelijk ook voor het schilderij ‘Oude lezende vrouw, waarschijnlijk de profetes Hanna’ (1631). In Amsterdam is – zoals vaak vrouwen, vriendinnen of mistresses de inspiratiebron zijn voor kunstenaars – zijn grote liefde Saskia zijn muze. We komen haar in zijn werk tegen in bed, in gedachten verzonken en als talloze doodles. Hallo vele inkijkjes in het dagelijks leven van Rembrandt, inclusief erotische scènes!. Dat Rembrandt ook dol was op ‘mensen kijken’ (wij doen het ook graag, maar dan liever vanaf het terras) wordt duidelijk in zijn vele tekeningen en etsen van de mensen op straat: soldaten, muzikanten, bedelaars en andere sloebers worden met enkele trefzekere lijnen getekend in zwart krijt. Waar collega’s van Rembrandt in hun tekeningen vaak de draak staken met het ‘plebs’, laat hij ze zonder enige spot tot leven komen op zijn papier. Niet alleen deze figuren, maar ook de chique portretten van mensen uit zijn omgeving, zoals bijvoorbeeld Jan Six en Marten en Oopjen, en zijn Bijbelse voorstellingen weet hij met een grootse flair en realisme neer te zetten.

Schermafbeelding 2019-03-31 om 19.39.18.png
Links: Rembrandt van Rijn, ‘Man in oosterse kleding’, 1635. Schenking van de heer en mevrouw Kessler-Hülsmann, Kapelle op den Bosch | Rechts: Rembrandt van Rijn, ‘Jeremia treurend over de verwoesting van Jeruzalem’, 1630. Aankoop met steun van particulieren, de Vereniging Rembrandt en de Stichting tot Bevordering van de Belangen van het Rijksmuseum.

± | Please be warned: ‘Alle Rembrandts’ heeft natuurlijk alles in zich om een mega publiekstrekker te zijn. Alleen de naam van de tentoonstelling al! Laat je trouwens niet misleiden door dat ‘alle’, het zijn natuurlijk niet álle werken van de meester ooit gemaakt, maar de werken in de collectie van het Rijksmuseum. Dat zijn er alsnog een hele hoop: in de tentoonstelling worden naast een paar dozijn schilderijen bijvoorbeeld ook 300 (!!!) etsen van de grootmeester getoond. Erg bijzonder, want de werken op papier zijn erg kwetsbaar en gevoelig voor licht. Ze worden dus niet vaak tentoongesteld; de regel is meestal drie maanden op tentoonstelling, drie jaar weer terug in het depot. Kijk niet gek op als je in eerste instantie de – vaak kleine – etsjes niet kan vinden: ze bevinden zich achter de drommen mensen die zich allemaal vergapen rondom de paar vierkante centimeter papier. Misschien wel iets té veel zalen, een overkill ligt op de loer. Als heuse kunstliefhebbers proberen wij die hard alle etsen, schilderijen en bijbehorende teksten te bestuderen, maar ook wij zijn na een paar zalen visueel volledig verzadigd en intellectueel overspannen. Mocht je ertoe in staat zijn, raden wij dan ook aan meerdere keren de tentoonstelling in delen te bezoeken, om niet overweldigd te raken en te kunnen blijven genieten van iedere parel die er te zien is. Bezoek bijvoorbeeld de zalen met de Bijbelse werken op de ene dag, en combineer de landschappen van en om Amsterdam met de kleine ruimte waar de intieme werken hangen. Want de grootmeester is het waard om uitvoerig te bestuderen. Daarnaast is de tentoonstelling een unicum: zo’n groot overzicht gaat niet snel weer gebeuren. Trek er dus de tijd voor uit!   

Hoe lang doe je er over | Trek voor de 9 (!) zalen zeker een middag uit, of bezoek de tentoonstelling meerdere keren!

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy Pro

Meer weten | Speciaal voor de tentoonstelling schreef conservator Jonathan Bikker het boek ‘Rembrandt. Biografie van een rebel’ waarin hij je meeneemt langs alle hoogte- en dieptepunten uit het leven van de kunstenaar. Het boek is ontworpen door Irma Boom, een internationaal gewaardeerd grafisch ontwerpster en ook verantwoordelijk voor de huisstijl van het Rijksmuseum! De biografie vind je in de museumwinkel van het Rijksmuseum of in hun webshop.


De tentoonstelling ‘Alle Rembrandts’ is nog te zien t/m 10 juni 2019 in het Rijksmuseum, Amsterdam. Meer informatie: https://www.rijksmuseum.nl/nl/alle-rembrandts

Tekst: Charlotte Hercules

Cover:Rembrandt van Rijn, ‘Schutters van wijk II onder leiding van kapitein Frans Banninck Cocq’, bekend als de ‘Nachtwacht’, 1642. Bruikleen van de gemeente Amsterdam

GO | NO GO #169: Tussen de draden door lezen

GO | NO GO 2 april 2019

Gaan of niet gaan: dat bepaal je zelf. Wij geven je – met een kritische blik – tips voor tentoonstellingen. Deze keer bezochten we het TextielMuseum in Tilburg voor de tentoonstelling ‘Cultural Threads’.

‘Wie ben je?’ en ‘Waar kom je vandaan?’ zijn zomaar twee vragen die wij mensen elkaar regelmatig stellen. Maar ze zijn niet altijd gemakkelijk of eenduidig te beantwoorden, zeker niet voor iemand met een migratie-achtergrond. En zeg nou eerlijk, behoort bijna de meerderheid van de wereldbevolking daar inmiddels niet toe? In de tentoonstelling Cultural Threads in het Tilburgse TextielMuseum worden verschillende migratieverhalen verteld aan de hand van prachtige ambachtelijke objecten van textiel. De negen deelnemende kunstenaars laten zien hoe goed textiel zich leent als medium om meerdere – soms verborgen – verhalen te vertellen. Het weven, naaien en borduren van draden staat symbool voor het samenkomen of juist botsen van vreemde culturen.

12_culturalthreads.jpg
Fiona Tan, ‘Nellie’, video still, 2013, Courtesy: Museum van Loon & de kunstenaar, Courtesy Frith Street Gallery, Londen, via: TextielMuseum, Tilburg. 

Het valt ons al een tijdje op: textiel wordt steeds populairder bij hedendaagse kunstenaars. Enerzijds lonkt de ambacht en de materialiteit van textiel in een tijd dat alles steeds digitaler en daarmee niet langer tastbaar wordt. Zo voerde kunstenaar Rafaël Rozendaal (NL, 1980) bijvoorbeeld bekende webpagina’s als Googles zoekpagina of de Facebook-tijdlijn uit in de vorm van geweven wandkleden. Anderzijds, en daar gaat het in de huidige tentoonstelling in het TextielMuseum over, is textiel een beladen medium dat zich goed leent voor het vertellen van complexe verhalen. Textiel hoort immers bij het dagelijks leven en is nauw verbonden met onze identiteit. We gebruiken onze kleding om uit te dragen wie we zijn, waar we vandaan komen en het geeft onze positie in de maatschappij weer. Maar textiel gaat ook over handel en is door de eeuwen heen enorm waardevol handelswaar gebleken – hier vind je de verhalen van internationale kruisbestuiving, maar ook die van kolonialisme. Als laatste is het weven, naaien en borduren van textiel door de eeuwen heen als ‘vrouwenwerk’ bestempeld en daarmee gekoppeld aan de vrouwelijke genderrol. Textiel, zou je dus kunnen zeggen, is nooit neutraal, maar juist onlosmakelijk verbonden aan maatschappelijke kwesties zoals identiteit, migratie en globalisering. Dit wordt veelvuldig geïllustreerd in de wandkleden, borduursels en textiele sculpturen in de expo Cultural Threads.

31_culturalthreads-e1554061908230.jpg
Eylem Aladogan, ‘The Haunted Fields (for the love of my father)’, 2018

+ | Ondanks het feit dat de tentoonstelling zware maatschappelijke thema’s zoals migratie en kolonisatie aankaart, is het geen politiek manifest. Dit komt doordat het persoonlijke verhaal telkens weer centraal staat. Neem voorbeeld het verhaal van kunstenares Aiko Tezuka (Japan, 1976) die als kind emigreerde uit Japan naar Nederland. Zij onderzoekt wat haar Japans-Nederlandse identiteit voor haar betekent. In geweven panelen laat Tezuka traditionele Japanse bloemmotieven en moderne Europese symbolen, zoals het peace-teken of het logo van een VISA-creditcard, versmelten, waardoor deze nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn. De intieme video-installatie Nellie (2013) van Fiona Tan (Indonesië, 1966) toont weer een heel ander verhaal. In een oude kamer, behangen met de rijk gedecoreerde Toile de Jouy-stof, zien we een meisje in een jurk van precies dezelfde stof. Op de achtergrond horen we tropische geluiden en de hitte in de ruimte is bijna voelbaar. Het meisje vertelt het verhaal van Cornelia van Rijn, de vergeten dochter van Rembrandt, die na het overlijden van haar vader naar Batavia emigreerde. De idyllische landschappen en figuren op de stof die in de video haar gehele wereld vormgeven, getuigen van de zeventiende-eeuwse Westerse fascinatie voor de Oost en ons koloniale verleden.

Naast de kunstwerken is er ook nog de persoonlijke interpretatie van de populaire verhalenverteller Akwasi, die je in de vorm van de audiotour ‘Akwasi in je oor’ aan de hand van de kunstwerken zelfgeschreven verhalen vertelt.

09_culturalthreads.jpg
Jennifer Tee, ‘process in the TextielLab’, foto: Tommy de Lange, TextielMuseum Tilburg. 

+ | Alle objecten in de tentoonstelling vertellen dus een heel eigen verhaal, maar dit verhaal ligt niet altijd aan de oppervlakte. Als bezoeker word je gevraagd de tijd te nemen, het bordje te lezen en de kunstwerken nauwkeurig te analyseren. Dit vergt dus wat extra moeite maar je gelukkig word je ook een handje geholpen. Aan het einde komen we namelijk een van de leukste dingen in de expo tegen: video’s die het maak- en denkproces van de kunstenaars laten zien. Vier van de negen getoonde kunstenaars – Eylem Aladogan, Celio Braga, Jennifer Tee en Vincent Vulsma – werden uitgenodigd om een kunstwerk te ontwikkelen in het Textiellab, een kenniscentrum en open atelier van het TextielMuseum waar dagelijks met naald en draad geëxperimenteerd wordt. Het is geweldig om te zien wat de machines in het Textiellab allemaal kunnen en hoe er allerlei verschillende details in de textielen kunnen worden aangebracht. De video van Jennifer Tee (NL, 1973) toont bijvoorbeeld hoe de kunstenares tampans ofwel scheepskleden uit Zuid-Sumatra bestudeert, als uitgangspunt neemt voor haar werk en vervolgens zelf laag voor laag nieuwe betekenissen op het kleed toevoegt. De schepen op de kleden staan symbool voor de reis die we allemaal in het leven afleggen; de kleden werden dan ook gebruikt in ceremonies ter ere van overgangsrituelen als een overlijden, geboorte of huwelijk. Tee stopt ze vol met verwijzingen aan haar eigen Chinees-Indonesisch-Europese familie, zoals bijvoorbeeld de nagebootste tulpenblaadjes die naadloos in de originele patronen overgaan en verwijzen naar – hoe kan het ook anders – Nederland. In een andere video is kunstenares Eylem Aladogan (NL, 1975) aan het woord. Ze vertelt hoe ze eerst van plan is om mensen af te beelden, vervolgens overstapt op paarden en uiteindelijke toch besluit een doek met een Ottomaans bloemenmotief te maken. Het is een reactie op de opkomst het regime van de Turkse president Erdogan die de Ottomaanse samenleving verheerlijkt. Door het zien van het productie- en denkproces wordt pas echt duidelijk wordt hoeveel verschillende lagen, zowel letterlijk als figuurlijk, er in het textiel zijn aangebracht. Het maakt dat je de kunstwerken nogmaals wil bekijken.

Hoe lang doe je er over? | De tentoonstelling is niet heel groot. Een half uurtje is voldoende.

Expert level | Beginners | Gevorderden | Crazy pro

Meer weten | Rondom het TextielMuseum hebben verschillende kleine creatieve bedrijven zich gevestigd in de TextielAteliers. Van dinsdag t/m vrijdag kun je bijvoorbeeld een bezoek brengen aan handweverij ASVZ waar mensen met een verstandelijke beperking allerlei leuke textielproducten maken en verkopen.


De tentoonstelling ‘Cultural Threads’ is nog t/m 12 mei 2019 te zien bij TextielMuseum in Tilburg. Meer informatie: https://www.textielmuseum.nl/nl/tentoonstelling/cultural-threads

Tekst: Jule van Ravenzwaay

Cover: Aiko Tezuka, detail of: ‘Certainty / Entropy (peranakan 2), 2014, Courtesy Aiko Tezuka & Galerie Michael Jansen, foto: Edward Hendricks.