REVIEW | Robby Müller – Master of Light | EYE | *****

De Kunstmeisjes nemen je mee in de Amsterdamse kunstscene: welke tentoonstelling is een bezoekje waard (of juist niet), en waarom? Elke twee weken bespreken we iets nieuws, van historische schilderijen tot hedendaagse installaties. Vandaag: ‘Robby Müller – Master of Light’ in EYE.

Het is zeker niet al beeldende kunst wat de klok slaat in Amsterdam op dit moment; twee weken geleden bezochten we de muzikale tentoonstelling ‘Rhythm & Roots’ in het Tropenmuseum, deze keer stappen we in de wereld van cinema in EYE. In ‘Robby Müller – Master of Light’ staat de op Curaçao geboren Director of Photography (cinematograaf) Robby Müller centraal. Korte toelichting: de DoP is degene die bij het maken van een film de algemene visie van de regisseur vertaalt in onder meer camerawerk, belichting, de kadrering van de shots en de choreografie van de acteurs. Hij is dus de persoon die de leiding heeft over hoe het verhaal van een film in beeld wordt gebracht. Maar als je denkt dat deze tentoonstelling simpelweg een verzameling filmscènes en –stills is, kom je voor een (aangename!) verrassing te staan. EYE heeft een geheel eigen artistieke visie toegepast om het talent van Müller te belichten, wat heeft geleid tot een diepgaande en visueel verbluffende expositie.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het meest indrukwekkende uitzicht op de expositie krijg je zodra je de hoek om loopt in de grote zaal: een schijnbare eindeloze reeks grote hangende beeldschermen, waarop filmfragmenten doorlopend worden afgespeeld. Nathalie: ‘Het knappe van is hoe de fragmenten zijn gecureerd. Je ziet telkens drie schermen naast elkaar, met drie scènes uit dezelfde film. Deze zijn zo uitgekozen, dat ze een soort dialoog met elkaar aangaan. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de scènes uit Paris, Texas: op een gegeven moment zie je op één scherm iemand een telefoongesprek voeren, en op het andere scherm lijkt het alsof je de persoon aan de andere kant van de lijn antwoordt. Je denkt dat het opeenvolgende shots zijn, maar dat is helemaal niet zo.’ Renee: ‘Er is ook heel bewust gekozen om niet de hele films te tonen, maar slechts bepaalde scènes. Als bezoeker word je dus niet verleid, of afgeleid, door het verhaal, maar wordt je aandacht gevestigd op de rol van Robby Müller: het beeld.’ Mirjam: ‘Hetzelfde effect wordt bereikt door de verschillende soorten speakers. Als je gaat zitten voor een bepaald scherm, komt het geluid uit het bankje, maar ook uit speakers boven je hoofd. Ondanks het feit dat je dus allemaal fragmenten door elkaar hoort als je door de expositie loopt, kan je je dus toch focussen op elk fragment. En voor de interviews kan je zelfs een koptelefoon opzetten en je helemaal richten op wat er verteld wordt.’

20160606_0902.jpg

De beeldschermen met filmfragmenten zijn slechts één onderdeel van de tentoonstelling. De expositie is heel duidelijk opgebouwd: in het midden zie je voorbeelden van het werk van Müller (de filmfragmenten), op ouderwetse televisies beelden die hij heeft gefilmd van zijn privéleven, en tegen de wanden verhalen over Müller, verteld in interviews met regisseurs met wie hij heeft samengewerkt. Renee: ‘Er is heel overzichtelijk gekozen voor vier regisseurs: Wim Wenders, Jim Jarmusch, Lars von Trier en Steve McQueen. Naast de interviews, wordt hun werkrelatie ook belicht door middel van documentair materiaal in vitrines: scripts, brieven, ansichtkaarten en Polaroids. We worden grondig geïnformeerd, op een heel aantrekkelijke en veelzijdige manier.’ De Polaroids in deze tentoonstelling zijn niet alleen persoonlijke kiekjes; er zijn aparte vitrines gemaakt voor de artistieke Polaroids die Müller zelf heeft geschoten. Mirjam: ‘Hoewel deze foto’s niet direct in relatie staan tot de films waaraan Müller heeft gewerkt, horen ze wel echt goed bij de tentoonstelling. Ze benadrukken zijn geweldige oog voor details en zijn vaardigheid om deze te vatten, iets wat hij in zijn films uitvergroot en zo poëtische sfeerbeelden mee schept.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Renee: ‘Alle losse onderdelen zijn interessant op zichzelf. Stel, je bent helemaal gek van Polaroids, dan kan je besluiten om alleen even langs alle vitrines te lopen. Of je gaat naar de tentoonstelling voor alle boeiende interviews met filmregisseurs.’ Mirjam: ‘Er zijn dus twee manieren om deze tentoonstelling te bezoeken; fragmentarisch en als geheel. Natuurlijk is het geheel wel de beste optie, dan kruip je echt in de wereld van Müller en ontdek je alle facetten van zijn werk. Maar dan moet je er genoeg tijd voor uittrekken.’ Nathalie: ‘Veel van de tentoonstellingen die wij bezoeken, vind ik leuk. Maar het gebeurt niet vaak dat ik tijdens het bezoek zelf al drie mensen heb geappt, “Je moet hier echt naartoe!” Voor filmliefhebbers is dit echt een paradijs, en mensen die misschien niet heel veel van film weten worden enthousiast gemaakt om meer te gaan zien.’ Na ons bezoek aan deze tentoonstelling hebben we een duidelijk plan van aanpak: we gaan alle films van Robby Müller kijken en komen dan nóg een keer terug.


De tentoonstelling ‘Robby Müller – Master of Light’ is nog t/m 4 september 2016 te zien in EYE. Meer informatie: https://www.eyefilm.nl/tentoonstelling/master-of-light-robby-m%C3%BCller

Advertenties

Further Projects