SPECIAL: Unfair18 – a not so boring art fair

“We used to be an artfair, but that was boring,” luidt de slogan van Unfair. Het moge duidelijk zijn: deze tweejaarlijkse beurs is niet zo maar een kunstbeurs, maar een heus kunstenaarsinitiatief. In 2013 opgericht door kunstenaars Peter van der Es en Adam Nillissen, is het kunstspektakel terug van weggeweest. Van donderdag 29 maart tot en met maandag 2 april wordt op het Amsterdamse Westergasterrein het werk van veertig jonge cutting-edge kunstenaars tentoongesteld, aangevuld met een breed en verdiepend programma van artist talks tot performances. Unfair18 is daarmee een festival, tentoonstelling en beurs in één. Kunstenaars tonen hier hun werken zonder tussenkomst van een galerie, waardoor je als bezoeker in direct contact komt met de maker. Alles is hier bedacht voor en door kunstenaars, tot aan het tentoonstellingsontwerp aan toe: de speelse en monumentale inrichting werd ontworpen door Tomas Dirrix, winnaar van de Unfair18 Architect Award. Graag maken we jullie hieronder alvast lekker met een selectie uit de veelzijdige groep kunstenaars die tijdens Unfair18 te zien zal zijn.

Unfair Amsterdam 2018
Links: Matea Bakula & Nick Steur, ‘We do matter’, 2016, foto: Paul McGee | Rechts: Inge Meijer, ‘Maple Tree’, 2017, foto: G.J. van Rooij

Matea Bakula
Als één van je werken Sugar, Spice And Everything Nice (2013) heet, then you got our attention. Deze sculptuur van Matea Bakula (1990) is een kubus waarin suiker en polystyreen samensmelten – mmm, het idee alleen al! In onze digitale wereld van pixels en algoritmes, is zij zo’n kunstenaar die juist haar toevlucht vindt in de de fysieke wereld van materialen en bewerkingsprocessen, om gewoon weer lekker de handen uit de mouwen te steken. Bakula onderzoekt de mogelijkheden en grenzen van materialen die haar fascineren. Zo toonde ze vorig jaar op Prospects & Concepts – de sectie jong talent op Art Rotterdam – gigantische geknakte purschuim pilaren. Het leek alsof deze pilaren van steen zijn gemaakt, maar de vreemde knikken in de zuilen verraden dat het hier om een ander materiaal gaat. Wat was het moeilijk om die niet even aan te raken!

Inge Meijer
Inge Meijer’s (Beverwijk, 1986) recente video’s hebben geen mensen maar planten in de hoofdrol. Al eerder te zien tijdens RijksakademieOPEN 2017, richt ze zich in deze video’s tot de vreemde relatie tussen plant en mens. Of dat nou de rol van de plant in museum is of een boom die op een auto wordt vervoerd, het levert telkens weer schone, haast absurdistische beelden op.

Schermafbeelding 2018-03-15 om 20.56.30
Links: Joeri Woudstra, ‘Performative Painting 2’, 2017, foto: Zoe Dankert | Rechts: Jonathan van Doornum, ‘untitled (TV antenna)’, 2017

Joeri Woudstra
Onlangs in het Parool omschreven als multidisciplinair talent – zo iemand die alles kan en in alles uitblinkt. Joeri Woudstra (1994) studeerde Grafische Vormgeving aan de KABK in Den Haag en maakt niet alleen kunstinstallaties, maar is ook actief op het gebied van mode en is dj – onder zijn muzikale alter ego Torus. Als echte ‘millennial’ weet Joeri maar al te goed hoe technologische ontwikkeling ons telkens weer inhaalt. Dit besef resulteert bij hem in een gevoel van nostalgie dat hij in zijn werk probeert te onderzoeken door bekende objecten zoals de CD-rom – ooit een nieuwe innovatie, nu bijna verdwenen – te herdenken.

Jonathan van Doornum
De sculpturale installaties van Jonathan van Doornum (1987) zijn op het eerste gezicht soms moeilijk te plaatsen. Het zijn kunstwerken die een goede dosis aandacht en tijd vereisen. Als je goed kijkt zie je dat ze vol zitten met architectonische details van gebouwen in de publieke ruimte. Sommige sculpturen doen denken aan heel alledaagse objecten, zoals een keukenkastje of een hendel om een raam mee te openen, maar vanwege hun vlijmscherpe afwerking doen ze ineens agressief aan. Hiermee ondervraagt de kunstenaar de rol van architectuur in de samenleving en wat de vormgeving van de objecten waar we ons leven mee inrichten zegt over onze culturele identiteit.

Schermafbeelding 2018-03-15 om 20.57.24
Links: Maurice van Es, ‘pick ups by my dad’ at Haus der Kunst 2017 | Rechts: Daan Liu, ‘Crease repair #5’, 2016

Maurice van Es
Deze fotograaf heeft een enorm goed oog voor detail. Door alledaagse objecten en banale situaties – zoals de auto waarmee zijn vader hem telkens weer komt ophalen – vast te leggen in een foto (een iPhone-snapshot volstaat), benadrukt Maurice van Es (1984) dat deze voorwerpen een bijzondere plek in ons leven innemen. Ze zitten vaak vol met herinneringen, gevoelens en verlangens. Van Es laat ons zien dat ‘now will not be with us forever…’, zoals hij zijn werk toepasselijk betiteld.

Daan Liu
Een verfrommelde autodeur, die de indruk geeft van een papieren propje dat weer enigszins gladgestreken is. Het kan niet, maar zo ziet het werk van Daan Liu (1987) eruit. Hij speelt met dimensies, waardoor je als toeschouwer totaal op het verkeerde been wordt gezet. Liu maakt werk dat zich op de grens tussen fotografie en beeldhouwkunst bevindt: het platte vlak van zijn foto’s geeft de indruk diepte en textuur te hebben. Sommige werken zijn abstracter: het zijn grote kleurvlakken die doen denken aan grote, ingedeukte schilderijen. Maar jawel, het blijven foto’s, hoe misleidend zijn werk ook mag zijn.

Vytautas Kumza
Vytautas Kumza’s (1992) fotografische werken zijn visueel prikkelend en mysterieus. Gefaalde experimenten vormen vaak de inspiratie voor nieuwe werken, waarin zichtbare ”foutjes” bijdragen aan zijn wonderlijke en speelse composities. De Litouwse fotograaf studeerde afgelopen jaar af van de Gerrit Rietveld academie en werd geselecteerd door Galerie Ron Mandos als één van de ‘Best of Graduates’.


Voor meer informatie over Unfair en hun programmering, klik hier.

Tekst: Jule van Ravenzwaay


 

Advertenties

Further Projects