GO | NO GO #427: Veilige, vrouwelijke kamers in Huis Marseille

Bredalhs jeugdfoto’s suggereren op het eerste gezicht een warm thuis, maar staan in scherp contrast met de realiteit waarin ze opgroeide. Haar moeder was drugsverslaafd en lag daardoor veel in bed; soms lag ze voor pampus, of had ze een overdosis genomen. Bredahl zocht bescherming achter, en soms voor, de camera. Ontroerend is een foto van jonge Michella op de bank met een doos van een speelgoedhuis, My Dreamhouse. Haar thuis was allesbehalve een droomhuis, en haar blik laat zien dat ze dat zelf ook wist. Een andere foto toont haar moeder liggend in bed, waarbij je als toeschouwer niet weet of ze vredig ligt te slapen of niet wakker te krijgen is. Tijdens de lockdown stuitte Bredahl op een reeks portretten uit haar moeders archief die ze nooit eerder had gezien. Op deze foto’s uit de jaren zeventig en tachtig zag ze een andere versie van haar moeder: jong en onbezonnen, rokend in bikini in de tuin, flirtend op vakantie op Rhodos. Een heel contrast met de moeder die Bredahl als kind kende: verslaafd en verstopt in bed. Door deze archieffoto’s van haar moeder ook te tonen, ontstaat er een dubbelportret: van een moeder die ze niet kende en de moeder die ze als kind zag. Het zijn deze foto’s die mij doen terugdenken aan oude foto’s van mijn eigen moeder: wie was zij voordat ik haar kende? En wat zegt dat over mij? Bredahl laat zien dat een moeder altijd meer is dan alleen de persoon die je als kind hebt gekend. Dat er een versie van haar bestaat in oude albums en verhalen. Een versie die je helpt begrijpen waar je vandaan komt, maar waarnaar je ook terug kan verlangen.

Bredahl begon te fotograferen in haar eigen huis, en die setting houdt ze losjes vast in haar latere werk. Na haar moeder en zusje, richtte ze haar lens op vrienden en bekenden: paaldanseressen in hun kamertjes in Parijs, en recentelijk haar Deense vriendinnen in hun ouderlijk huis. In al deze series fotografeert ze hen op privé-plekken: in hun eigen huis, op de bank, in de slaapkamer. Intieme ruimtes die voor Bredahl emotioneel beladen zijn, maar die ze nu opzoekt om kwetsbare en krachtige vrouwen weer te geven. In de serie met paaldanseressen wordt die omslag het meest zichtbaar. Je ziet vrouwen in hun slaapkamer of woonkamer, naakt, in ondergoed, op stiletto’s, horizontaal of zelfs op de kop aan een paal. Paaldansen is voor hen een sport én een kunstvorm, een manier om vrijheid te ervaren, trauma te verwerken en het lichaam opnieuw toe te eigenen. Precies wat fotografie voor Bredahl zelf is: een middel om de controle te pakken. De titel van de tentoonstelling, Rooms We Made Safe, refereert niet voor niets losjes aan Virginia Woolfs boek A Room of One’s Own, waarin Woolf betoogt dat een vrouw een eigen, veilige kamer nodig heeft om te kunnen creëren. Bredahl laat zien dat vrouwen die kamers zelf veilig kunnen maken. Toch duurt het even voordat je in de persoonlijke kamers van Bredahl stapt, pas op de bovenste verdiepingen van het kronkelige Huis Marseille, waardoor haar eigen kwetsbaarheid en intimiteit even op zich laten wachten.